Selecteer een pagina

Eiland hoppen

OP EEN ONBEWOOND EILAND

Lanharige lapjespoes op de duikplankEerder was ik al eens mee met een paar oppaspoesjes die bij mooi weer met hun baasje(s) meegaan naar een eilandje. De ideale manier om los buiten met ze te zijn zonder dat ze ontsnappen. Toen in januari Lima bij mij kwam wonen werden we uitgenodigd om samen nog eens naar het eiland te reizen.

Zoals de foto’s laten zien zijn we op een prachtige dag op dat aanbod in gegaan. De reis van een  uurtje met de auto en een kwartiertje met de boot is voor Lima geen probleem. (Ze is geboren in Rusland en na een paar jaar Duitsland naar mij gekomen.) Omdat ze normaal alleen in de vervoersmand buiten komt was ze zwaar onder de indruk van wat er buiten allemaal was. Zo roze had ik haar neusje nog niet eerder gezien. Met ook haar bekkie in de snuifstand werd de omgeving geïnhaleerd. In slowmotion stapte ze door dat ‘gekke’ gras en verkende het eiland. Al snel durfde ze ook te verdwijnen in het groen en achter de caravan waar ze mij niet meer kon zien. Zodra er een ander bootje voorbij kwam moest ze even checken wát dat geluid was en waar het heen ging. Verschillende watervogels maakten zich druk, meeuwen vlogen over en zij keek haar ogen uit.

Natuurlijk had ik gewoon kraanwater en haar eigen brokjes mee. Die brokjes had ze geen tijd voor, wel dorst. Het eiland heeft een onderhouden schoeiing en het water klotst er tegenaan. Als ze al weet dat ze het kan drinken zie ik haar dat niet snel doen.

Lapjespoes op de armleuning van een stoelNa een uurtje zoveel indrukken gaat ze op onderzoek in de caravan. Als ik even later ga kijken ligt ze uitgestrekt in diepe slaap op het bankje. Na een half uurtje slapen maak ik haar wakker met de meegebrachte fazantenveer. Zij kende die veer al en vindt het eiland interessanter. Het spel wordt overgenomen door Daisy (het oppaskatje) die met name de geuren van Lima aan die veer erg lekker vindt.

Weer thuis heeft ze goed gegeten en heeft niet alleen die avond, maar ook bijna de hele volgende dag op apegapen gelegen. Gelukkig is ze nog steeds niet geïnteresseerd om te ontsnappen, maar ik gun haar wel dat ze mee kan in de ommuurde tuin. Alleen omdat ze nergens mee te lokken valt en makkelijk afgeleid raakt, wordt dat een proces waarbij ze een gps-tracker zal dragen.

Nachtbraker Lou

HET LEVEN VAN EEN NACHTBRAKER

Zwarte kat ligt languit op bedLou is een jonge nachtbraker. Het liefst struint hij ’s nachts buiten om vervolgens de hele dag op bed te liggen. Hij is gewend aan zijn eigen baasje en vertrouwd het niet gelijk wanneer ik over de vloer kom.

Mijn eerste bezoekje is ’s morgens en Lou zit al op de tuintafel voor de schuifpui te wachten tot hij binnen gelaten wordt. Gelijk ziet hij dat het niet zijn baas, maar een vreemde is die aan komt lopen en hij springt weg van de schuifdeur. De deur laat ik een stukje open staan en ga in de keuken zijn bordje vullen. Dat helpt, hij heeft honger en strijkt al voor ik klaar ben knorrend langs mijn benen.

Terwijl hij eet aai ik hem met twee handen en zijn geknor gaat nog een standje harder. Dan sluit ik de schuifpui en kom naast hem zitten. Hij eet wel door, maar is hier niet gerust op. Zodra zijn bordje leeg is kijkt hij mij eens aan en ik steek mijn hand uit. Met een boogje gaat hij daar op een drafje omheen richting trap. Ik volg hem en hij stopt halverwege. Geeft nu kopjes tegen de spijlen en tussen de spijlen door mag ik hem toch weer aaien. Maar zodra ik me langs de leuning beweeg om naar hem toe te komen is ie in twee sprongen uit beeld.

Ik volg toch en zie hem plat op bed liggen. Oogjes en oortjes net boven het dekbed uit en de rest van zijn lijf zo plat mogelijk. Wanneer ik dichterbij kom wordt ie daar duidelijk een beetje zenuwachtig van. Ik zie twijfel of ie zal blijven of vluchten. Ik ga bij het raam op een stoel zitten en hij blijft. Na een paar minuutjes niets doen begint hij dan toch te wassen. Ik kom met stoel een stukje dichterbij … het wassen stopt en gaat toch weer door. Zo verplaats ik mij in tien minuten tot naast waar hij ligt. Dan leg ik mijn hand op het dekbed en bijna was ie alsnog weg. Maar nee, hij besluit aan mijn hand te willen ruiken. Langzaam til ik één vinger op en mag hem boven zijn neus kriebelen.
Zwarte kat steekt tong uitDie ene vinger worden er twee en al snel ligt ie met z’n wangen in mijn door kriebelende hand. Mijn hand ligt nu open op het bed en hij biedt zijn kop rondom aan. Zijn pupillen zijn niet meer zo groot en ik leg ook mijn andere hand op het bed. Dat is te eng, meteen weer compleet zwarte pupillen. Zo hebben we een paar dagen nodig voor ik hem helemaal mag aaien waar hij duidelijk van geniet. Hij blijft daarna op bed en ik zet een schaaltje brokjes neer voor gedurende de dag.

Als ik ’s avonds terug kom staat hij me bij de tussendeur op te wachten. Hij laat zich aaien, eerst liever tussen de spijlen van de trap door, maar na een paar dagen ook rondom mijn benen.  Hij eet wat terwijl ik op de bank zit, dan komt hij krabbelen aan de deurmat en ik open de schuifpui. Op het terras gaat ie zitten wassen, maar houdt wel in de gaten wat ik binnen doe. En als de schemer dan inzet is het tijd om de nachtbraker uit te hangen. De volgende ochtend begroet hij mij vanaf de tuintafel. Hij veegt met zijn voorpoot tegen het raam en deinst niet meer terug als ik dichterbij kom. Hij heeft besloten vriendjes te willen zijn en na het eten hoor ik hem boven roepen als ’t even duurt voor ik achter hem aan kom. Een knorrende kroelsessie is de afsluiter van mijn bezoek.

Tokepi

TOKEPI LOOPT RONDJES

Cypers katjeAl bij de eerste kennismaking kroop Tokepi bij mij op schoot, tevreden knorrend liet ze zich graag kroelen. Toen ik vlak daarna een paar dagen voor haar (en haar stiefbroer Monkey) mocht zorgen hadden de baasjes er wel vertrouwen in dat ze met toegang naar buiten ook weer bij me terug zouden komen.

De eerste dag zonder hun bedrijvige gezin was het slecht weer en hadden ze boven een lekker plekje opgezocht. Bij binnenkomst was het Tokepi die als eerste halverwege de trap kwam, Monkey volgde ook snel. Bij het vullen van de bordjes stonden ze vol verwachting naast me. Dan is het vervolgens bewaken van Tokepi’s bordje. Zij eet graag kleine beetjes, maar Monkey graast dat maar al te graag gelijk leeg, zodat hij daarna nog dat van hemzelf heeft. Niet alleen krijgt de een dan teveel en de ander te weinig, maar ook is het voor Tokepi speciaalvoer dus ben ik de waakhond die er op let dat er uit het eigen bakje gegeten wordt. 

Als Tokepi voor nu genoeg heeft zet ik beide bakjes weg, zodat ze straks beide de rest krijgen. Dan komt Tokepi voor aandacht bij me op de bank, terwijl Monkey in de keuken op de vensterbank de straat inspecteert.

De volgende dag staan ze beiden onderaan de trap voor ik goed en wel binnen ben. Het zonnetje schijnt en met het naar binnen lopen rent Tokepi vooruit en rekt zich uit tegen de muur naast de schuifpui. Ze wil naar buiten en ook Monkey posteert zich naast die deur. Lekker de tuin in.

Cypers met witte kat onder de tuinstoelAls snel verdwijnen ze beide onder de begroeiing door naar de buurtuin. Ik blij dat ik nog geen eten heb gegeven. Maar mijn teleurstelling is ongegrond, want één voor één verschijnen ze vrijwel gelijk weer buikschuivend onder de tuinpoort door. Even krabbelen aan de schutting, lekker rollen over de bestrating, een plasje water is goed voor een slokje en bij de blauwe druifjes wordt van het groen geknabbeld. Klaar voor een nieuw rondje territorium, volgen er nog een paar van die surveillances buurtuin. Wanneer ik zelf naar binnen naar de keuken loop komt Tokepi met me mee. Dat is handig, ik geef haar vast wat eten terwijl de ander nog buiten blijft. Dan krijgen ze straks samen nog. Bij het weer binnen komen geef ik ze eerst buiten een flinke aaibeurt. Er zit een halve zandbak in hun vacht, die mag lekker buiten blijven.

Champagne

CHAMPAGNE NAMEN VOOR DE KITTENS

Zo’n negen weken geleden beviel Britse Korthaar Noxi (van Cattery De Zandwijk) van 3 prachtige kittens. Gebruikelijk is dat er bij cattery’s een thema is voor de naamgeving. Zo rond de feestdagen werd dat thema Champagne. Niet alleen erg leuke namen, maar meteen ook een unieke insteek voor een kittenshoot.

Ik ben de bofferd die ze als fotograaf wekelijks mag volgen. Keertje oppas zijn zit er niet in, maar dit is minstens zo leuk. Aangezien ik zelf altijd tweedehandsjes heb komen zeker kittens van Britjes (mijn favo ras, heb ook drie van die ‘teddy’s’ rond lopen) niet op mijn pad. En ik die Champagne helemaal niet lekker vind ben dol op Pommery, Moët en Bollinger.

Sinds week twee doen we wekelijks een fotoshoot en inmiddels rollen de broertjes niet meer telkens om als hun aandacht verplaatst.

Op internet keek ik welke drankenhandel in Woerden deze merken voerde en ging bij ze langs om te vragen voor een sjieke verpakking bij deze merken. Met Bollinger en Pommery was dat snel geregeld, maar het merk Moët blijkt niet zo’n soort doos in z’n assortiment te hebben. Op de fiets weer naar huis stopte ik ook even bij nog een andere drankenhandel en daar werd een promotiekaartje van één van de flessen gehaald. Jaaaah, ik had thuis nog een zak fout geleverde stenen en ik zag het al helemaal voor me.

Het begin van de shoot werd ’t stapelen van de stenen op een tafeltje, zodat we daarmee konden beginnen. Moët kreeg het kaartje om zijn nek en begon er gelijk aan te knabbelen. Klik … kaartje achterstevoren, klik … katje glijdt van de steentjes af, klik … katje draait koppie weg. Klik … weerkaatsend licht maakt het kaartje onleesbaar. Nou dat ging nog wat worden. Dame van de cattery pakt er een hengeltje bij die ze om mijn hoofd wappert. Niet alleen de aandacht van Moët maar ondertussen één van de anderen klimt op mijn rug, onderweg naar dat hengeltje naast mijn oor. Doe maar lekker hoor, want Moët en ik zijn op dreef. Ben helemaal happy met alledrie de eindresultaten, daar moet op geklonken worden … Oh nee, dat lust ik helemaal niet. Haha!

Zwartje wil kroelen

ALLES UIT DE KAST

Het is nog vroeg wanneer ik de tuinpoort open. Nog voordat ik met mijn fiets naar binnen loop hoor ik al een purrrt vanaf de tuintafel. Op de stapel tuinkussens ligt (of eigenlijk lag) Zwartje al op mij te wachten. Hij staat zich gelijk met een bolle rug tot in alle teentjes prinsheerlijk te rekken. Dan stapt hij met zijn voorpoten van de stapel om nu met een holle rug zijn voorpoten zo ver mogelijk naar mij uit te strekken. Eerst het linkerpoot en dan het rechterpoot komen even los van de tafel alsof hij snel even naar me zwaait. Nogmaals een purrrt en dan ben ik dichtbij genoeg om hem aan te raken. De aai over z’n bol draait hij zo dat ik automatisch wang en kin kan kroelen.

Vanaf het kistje wat aan de schutting hangt klinkt een volgende purr. Het is Tommie die ook om kroeltjes verlegen zit. Onder protest van Zwartje is nu Tommie aan de beurt. Gedrieën lopen we naar binnen. De lege bordjes van gisteren zet ik in de spoelbak en vul twee schone met een vismaaltje. Met zulk lekker weer besluit ik het buiten te geven. In de tuin zijn twee tredes naar een hoger deel. Daar zet ik de bordjes en ga zelf op de trede ervoor zitten. Terwijl er gegeten wordt kan ik beide aaien. Toch ingenieus hoe ze al smakkend dan ook het knormotortje door laten doorlopen. Tommie is als eerste klaar met eten. Onder de tuintafel wast hij zijn smoeltje en komt dan nog een paar aaitjes halen voor hij de tuin uit vertrekt.

Nu is ook Zwartje klaar en die geeft zichzelf op de tuintafel een uitgebreider wasbeurt. Wanneer ik met m’n mobieltje foto’s wil maken ben ik te dichtbij en leidt ik hem af. M’n handen worden gekopt. En wat er al op de foto’s staat is één en al beweging. Dat is een nadeel wanneer de kat je wat beter leert kennen. Een respectabele afstand is er niet meer bij. Haha!

Snel (want anders volgt hij mij naar binnen) ga ik binnen mijn fototoestel uit m’n tas halen, daarmee blijf ik ver genoeg bij hem vandaan zodat ie niet weer bij me kan. Ik pak een stoel bij de tafel vandaan en heb hem zo op een mooie hoogte in beeld. Nu ik te ver weg zit trekt Zwartje alles uit de kast om mij terug te lokken. Al purrend komt hij naar het voorste stukje van de tafel. Zodra hij ziet dat ik nog niet kom gooit hij zich plat op tafel met de buik uitnodigend naar boven. Volop naar mij knipogend rolt hij daar ondertussen purrend afgewisseld met een lief mauwtje. Begrijp ik het dan niet? Zie ik hem denken. Nog heel even geeft ie me een kans, maar dan is het klaar. Hij springt van tafel en gelijk op schoot. Okay okay!

Ik pak hem onder mijn arm en schuif de stoel weer terug. Nu krijgt hij beide handen en ik begraaf mijn gezicht in de vacht van zijn buik. Wanneer ik daarbij zachtjes uitadem gaat zijn geknor in een ‘tweede versnelling’ en kronkelt hij weer een vers stukje buik voor. Dan neem ik even afstand om de losse haren van mijn mond te vegen en voel ik zijn natte neus hard langs mijn neus. Het is wel duidelijk dat hij geen genoegen neemt met iemand die alleen zijn bordje komt vullen. En zeg nou zelf, hij is ook veels te lief om gelijk weer bij weg te lopen.

Facebook
Facebook
Google+
Twitter
Pinterest
Pinterest