Selecteer een pagina

Tokepi

TOKEPI LOOPT RONDJES

Cypers katjeAl bij de eerste kennismaking kroop Tokepi bij mij op schoot, tevreden knorrend liet ze zich graag kroelen. Toen ik vlak daarna een paar dagen voor haar (en haar stiefbroer Monkey) mocht zorgen hadden de baasjes er wel vertrouwen in dat ze met toegang naar buiten ook weer bij me terug zouden komen.

De eerste dag zonder hun bedrijvige gezin was het slecht weer en hadden ze boven een lekker plekje opgezocht. Bij binnenkomst was het Tokepi die als eerste halverwege de trap kwam, Monkey volgde ook snel. Bij het vullen van de bordjes stonden ze vol verwachting naast me. Dan is het vervolgens bewaken van Tokepi’s bordje. Zij eet graag kleine beetjes, maar Monkey graast dat maar al te graag gelijk leeg, zodat hij daarna nog dat van hemzelf heeft. Niet alleen krijgt de een dan teveel en de ander te weinig, maar ook is het voor Tokepi speciaalvoer dus ben ik de waakhond die er op let dat er uit het eigen bakje gegeten wordt. 

Als Tokepi voor nu genoeg heeft zet ik beide bakjes weg, zodat ze straks beide de rest krijgen. Dan komt Tokepi voor aandacht bij me op de bank, terwijl Monkey in de keuken op de vensterbank de straat inspecteert.

De volgende dag staan ze beiden onderaan de trap voor ik goed en wel binnen ben. Het zonnetje schijnt en met het naar binnen lopen rent Tokepi vooruit en rekt zich uit tegen de muur naast de schuifpui. Ze wil naar buiten en ook Monkey posteert zich naast die deur. Lekker de tuin in.

Cypers met witte kat onder de tuinstoelAls snel verdwijnen ze beide onder de begroeiing door naar de buurtuin. Ik blij dat ik nog geen eten heb gegeven. Maar mijn teleurstelling is ongegrond, want één voor één verschijnen ze vrijwel gelijk weer buikschuivend onder de tuinpoort door. Even krabbelen aan de schutting, lekker rollen over de bestrating, een plasje water is goed voor een slokje en bij de blauwe druifjes wordt van het groen geknabbeld. Klaar voor een nieuw rondje territorium, volgen er nog een paar van die surveillances buurtuin. Wanneer ik zelf naar binnen naar de keuken loop komt Tokepi met me mee. Dat is handig, ik geef haar vast wat eten terwijl de ander nog buiten blijft. Dan krijgen ze straks samen nog. Bij het weer binnen komen geef ik ze eerst buiten een flinke aaibeurt. Er zit een halve zandbak in hun vacht, die mag lekker buiten blijven.

Coco gelooft ’t niet meer

EINDELIJK BINNEN

CocoMijn eerste bezoekje aan Coco (& Sammy) ging wat moeizaam. Nadat ik soepel de deur van het nachtslot kon draaien kreeg ik ‘m alsnog niet open. De gevel stond in de volle zon en wellicht was de boel een beetje uitgezet. Trekken aan de deur of een beetje tillen, niets werkte en behalve het nachtslot wel of niet kreeg ik nu ook de sleutel er niet meer uit. Toen de zoon van de buurvrouw met boodschappen passeerde vroeg ik hem maar of ie mij kon helpen. Hij kreeg er net zo min beweging in en vroeg voor de zekerheid of ik wel bij het juiste huisnummer stond. Tja, het adres was juist. Gelukkig kreeg hij de sleutel er wel weer uit. Straks nog maar eens proberen als het zonnetje niet meer op de gevel staat. Ondertussen de poezenbaasjes appen of zij nog tips hebben.

Wat later sta ik gewapend met kruipolie opnieuw voor de deur. Even spuiten in het slot en voor de zekerheid ook gelijk maar aan beide zijden van de sleutel. Wauw … wat een wondermiddel … ik ben binnen. De poezen, die hadden dat gemorrel aan de deur al wel gehad. Kwamen niet mij checken maar keken eens rustig toe of ik nu echt binnen kwam.

Behalve bij de kennismaking kenden ze mij nog niet. Coco zat bij de tuindeur en kwam onder het bijzettafeltje door langzaam naar mij toe. Ik noemde haar Sammy (tot het baasje mij nav een foto liet weten dat dit Coco was). Oeps! Haar maakte het weinig uit, ze luistert naar beide namen.

Ze komt graag op ooghoogte, zodra ik mijn bril op tafel leg staat ze al naast mijn hand. Tuurlijk volgt er dan een kroel. Ze wandelt al koppend tegen mijn buik, alsmaar onder mijn handen door. Dan doe ik de borstel-handschoen aan die op tafel ligt. Over haar rug vindt ze heerlijk maar als ik ook haar buik daarmee wil aaien hapt ze naar de rubberen nopjes. Ik doe ‘m uit en leg ‘m op tafel. Ze zet er een poot op en veegt haar wangen langs de nopjes. De nopjes veren terug en maken een beetje geluid, nu hapt ze er in en al snel is de handschoen haar prooi.

Nu zij daarmee zoet is kan ik die knorrende poes aan mijn voeten wat aandacht gaan geven. In een volgende blog daarover meer.

Kattenharen wat doe je er aan?

10 tips om kattenharen te verwijderen

Stofzuigen

Met de stofzuiger kun je losse haren goed opzuigen. Vooral vlokken die op harde ondergronden dwarrelen ben je meteen kwijt. Van stoffen zetels wordt het gelijk een stuk lastiger wanneer er al iemand op is gaan zitten. Dan wringen die haren zich in de stof en moet je echt borstelen om ze los te krijgen. Hoe beter bijgehouden hoe makkelijker dit gaat. Zitten de haren al vast? Strooi en wrijf dan een beetje baking powder op dat vlak. Het poeder zorgt dat de haren weer losser zitten en extra voordeel is dat het ook geuren absorbeert.

Vochtige hand of vochtige zeem

Met een vochtige hand (of zeemleren lap) kleven die haren een beetje vanwege dat vocht en veeg je ze gemakkelijk mee van kleding of stoffen ondergronden. Ook hier geldt weer des te eerder je het verwijderd hoe makkelijker dat gaat.

Rubberen (afwas)handschoen

Omdat rubber een beetje stroef is blijven haren hier een beetje aan ‘kleven’ Één kant op vegen met de handschoen en de haren komen mee.

Plakroller (of plakband)

Iets wat plakt blijven de haren makkelijk op zitten. Er zijn speciale plakrollertjes voor kleding (ook geschikt voor de bank), maar met een stukje plakband werkt ook prima. Al schiet dat laatste met grotere oppervlakken natuurlijk niet op.

Opgeblazen ballon

Een ballon is statisch en trekt behalve stof maar ook haren aan. Zeker als je ‘m even ‘opwrijft’ vliegen de haren er als vanzelf heen als het dichtbij genoeg is. De meeste katten zijn bang voor ballonnen waardoor ze bijvoorbeeld niet meer op het aanrecht springen wanneer je vooraan een opgeblazen ballon plakt.

Droog schuursponsje

Met de ruwe kant van een schuursponsje borstel je gemakkelijk haren mee uit kleding of de zetel. Al zou ik dit niet gebruiken op bv een mohair trui.

Droge rubberen raamwisser

Omdat zetels grotere strakgespannen oppervlakken zijn kun je daar ook met de raamwisser over ‘trekken’ De haren die meekomen veeg je dan eenvoudig bij elkaar.

In de droger

Ook in de droger is er statische elektriciteit. De haren op je kleding of kussensloop vliegen als vanzelf het opvangbakje in.

Je kat op voorhand borstelen en kammen

Vooral wanner je kat lange haren heeft, maar ook bij kortharigen helpt het zeker om je kat regelmatig (niet vaker als 1x per week) goed te borstelen. Niet alleen voorkomt het die losse haren in je huis, je helpt er ook de kat mee dat die minder haren binnen krijgt. Daarnaast is het ook nog eens goed voor de bloedsomloop en voorkom (of verhelp) je klitten in de vacht.

Spons in panty in wasmachine

Heb je een oude panty, knip een stuk (maatje sok) los en knoop die dan dicht met een spons daarin. Tijdens de was zal dit de losse haren aantrekken en er zo voor zorgen dat je kleding of beddengoed er minder behaard weer uitgehaald kan worden.

Heb je zelf nog een tip die hier niet bij staat, plaats die dan gerust in een reactie hier onder.

Het ontdooien van Odin

ODIN IS ER EVEN NIET

Brits korthaar op de bankIk heb me laten vertellen dat Odin van eten en kroelen houdt, maar bij mijn eerste bezoekje ligt hij plat op zijn kleedje. Kijkt absoluut niet naar mij en doet overduidelijk zijn best om er níet te zijn. Doodsbenauwd is ie van me en wanneer ik hem even met rust laat door in de keuken zijn bordje te vullen is ie ‘kwijt’ bij terugkomst. Omdat ik allang gezien had dat hij waarschijnlijk zou vluchten had ik de kamerdeur achter mij gesloten en moest hij hier dus nog zijn. Langzaam inspecteer ik mogelijke schuilplekjes. Achter het tv-meubel, achter het gordijn, op de stoelen onder tafel, misschien toch al achter de wasmachine in de keuken, maar nee daar is ie allemaal niet. Ik ga op mijn buik op de vloer liggen en zie een stukje staart onder de hoes van de luie stoel. Dan schuif ik naar waar zijn voorkant moet zijn en til de hoes een stukje op. Twee gitzwarte oogjes kijken mij aan onder doorlopend geslik zie ik hem denken … ik ben er niet … ik ben er niet … ik ben er niet! Zij ziet mij niet!

Ik laat de hoes weer zakken, haal een paar brokjes uit zijn bordje en leg een spoortje, van voor zijn neus tot aan de eettafel. Zelf ga ik stilletjes op de bank aan de andere kant van de kamer zitten. Binnen vijf minuten volgt hij het spoor brokjes. Zodra we elkaar weer kunnen zien zeg ik zijn naam en als hij kijkt steek ik mijn hand uit. Meteen gaat hij knorren en een beetje weifelend komt hij wel naar mijn hand. Hij laat zijn wang kroelen en knort nog wat harder. Toch nog steeds erg spannend slikt hij nog ’s een paar keer extra. Dan gaat hij in sluiphouding naar de keuken en hoor ik hem bij zijn bordje. Zachtjes sta ik op, niet zacht genoeg, want hij vliegt vanuit de keuken onder de eettafel. Okay ik ga wel weer zitten. Wanneer ik met zijn baasje zit te appen staat hij ineens naast me op de bank tegen m’n hand aan te duwen. Het ijs is gebroken er kan gekroeld worden. Nog wel in slow-motion, maar wat vindt ie het lekker.

De volgende dagen kruipt hij onder zijn veilige stoel zodra ik de sleutel in het slot steek, maar is er alweer onder vandaan voor ik mijn tas op tafel zet. Grappig is dat hij nooit aan de voorkant onder de stoel vandaan komt, maar steeds plots verschijnt tussen stoel en muur. Alsof ik dan niet weet dat hij daar zat. Haha!

Nu hij met mij op zijn gemak is, is hij een relaxte kat. Wassen gaat nogal warrig met hier en daar een poets, daarbij draait hij zich in de onmogelijkste bochten om uiteindelijk in een beetje een hanghouding op de bank in de rondte te kijken. Meestal zit hij net binnen aanraakafstand en als ik dan een poot of stukje staart beroer komt hij overeind om meer kroel te halen. Een uitgebreide borstelbeurt was helemaal feest. Niet over z’n buik, maar rug en zijkanten draait hij afwisselend voor. Lekker hoor als die dikke jas weer een beetje uitgedund is. Nu kunnen we ook weer knuffelen zonder een wolk dwarrelende losse haren.

De speeltjes in huis liggen telkens ergens anders. Hij speelt er dus duidelijk ook in zijn eentje mee. Het leukst vindt hij de hengel met ’t balletje. Zachtjes raak ik met het balletje zijn kop aan en hij graait er op los. Al snel ligt hij op zijn rug met alle poten in de lucht. Af en toe is hij afgeleid door passerende fietsers of bootjes die wat luidruchtig voorbij varen. Na een kwartiertje ploft hij op de bank, genoeg gespeeld, tijd voor kroelen. Heerlijk (ook voor hemzelf) dat hij niet bang meer is.

Luna

LUNA GEZELLIGHEIDSPOES

Mijn fiets zet ik in de voortuin en zodra ik een paar stappen dichterbij kom zie ik haar op de bank reikhalzend naar mij kijken, Maar vandaag is de bank leeg, ze had allang gehoord dat ik het was en stond al in het halletje. Met haar knorretje op volle toeren draait ze om me heen. Mijn krakende natte regenpak maakt haar niks uit. Ze is dan ook wel wat gewend, want in het dagelijks leven woont hier een gezin met twee jonge kinderen vol energie. Waar deze watervlugge speelse poes een fijn plekje heeft veroverd.

Eenmaal binnen op de bank loopt ze over me heen, krijg ik een nat neusje langs mijn neus wanneer ik haar een kusje op d’r voorhoofd geef en wordt er volop aan mijn handen (en als ze kans krijgt ook m’n gezicht) gelikt. Onderwijl kroel ik wangetjes, aai ik haar zijkant en over haar rug strijk ik helemaal door tot aan het puntje van haar staart. Dan is ze alweer omgedraaid en duwt haar kopje in mijn hand voor nog zo’n aairondje. Ze kan er geen genoeg van krijgen.

Na al dat aaien is het tijd voor spelen. Ik krabbel met mijn vingers aan haar sisalpaal, in een paar zijwaardse bokkensprongen is ze erbij en doet heftig mee. Dan rol ik een propje tussen de stoelen. Zigzaggend tussen de poten geeft ze het propje tikjes en heen en weer, Vanachter de stoel- en tafelpoten speelt ze kiekeboe en tikkertje tegelijk met het propje. Om zich vervolgens naast het propje te laten vallen en er alleen nog een beetje tegen te wrijven. Ik pak het propje, kraak ermee en meteen is ze weer alert. Ze loopt achter me aan het halletje in en zodra ik het propje naar boven, de trap op gooi, spurt ze er met twee treden tegelijk naartoe. Even is ze er zoet mee op de trap, neemt het propje in haar bekje en sjeest de trap af, langs mij heen in volle vaart de bank op. Daar laat ze het propje vallen, duwt het tussen de kussens en graait ernaar. Oeps … dat is met haar nageltjes geen goed idee. Ik diep het propje op en rol het weer onder de tafel. Haar maakt het weinig uit, zij kan overal spelen. We verplaatsen een paar keer heen en weer van de tafel naar de trap.

Hongerig gespeeld loopt ze naar haar bordje, die had ik nog niet gevuld en doe dat nu eerst. Ze valt er gelijk op aan en na de maaltijd komt ze zich op tafel poetsen. Als ze klaar is rolt ze zich eens lekker op in het hoekje van de bank. Ze zal heus nog wel het een en ander ondernemen als ik weg ben, maar dit plekje is favoriet om te dutten.

Slaap lekker Luna tot de volgende keer!

Facebook
Facebook
Google+
Twitter
Pinterest
Pinterest