Selecteer een pagina

Soms een boef

LEUKE BOEVENSTREKEN

Boef, kat in doosjeIk mag weer voor Birna zorgen. Een binnenpoes die enorm van knuffelen houdt, maar de eerste dag lijkt ze wel een beetje boos te zijn. Ze zit op een hoekje van de tafel met haar rug naar mij toe. Kijkt met een gepikeerde blik als ik haar naam zeg en mijn hand naar haar uitsteek.

Om haar in een andere mood te brengen gaan we spelen. Eerst met de hengel zodat ze tegelijkertijd een beetje moe kan worden, want wat is die boef fel. Ik zeg boef, want van de hengel maakt ze af en toe een ‘uitstapje’ met happen in de blaadjes van de plant. Dan ziet ze haar muisje liggen en duikt daarmee onder het fornuis. Zodra ze met de muis weer tevoorschijn  komt werp ik die in een doosje, welke daar voor haar staat. Een wat langere smalle doos waar ze in volle vaart in vliegt. Met doos en al stopt ze tegen de kast. Totaal niet geschrokken is dit blijkbaar een terugkerend spel. En hoewel de doos smal is ziet zij kans zich om te draaien en kijkt naar buiten alsof er niks is gebeurd. Dan ziet ze een andere kat in háár tuin en sjeest de doos uit naar het raam. Er wordt niet gebromd of geblazen, de indringer doet net of hij haar niet ziet. Zij volgt hem van raam naar raam. Zodra ze hem niet meer ziet rent ze terug naar het vorige raam of hij daar nog is. Reikhalzend speurt ze door de tuin, maar hij is echt weg. Daar zit ze dan, met haar staart te zwiepen voor helemaal niemand.

Ik pak het doosje wat dichterbij, zet het met de opening naar haar toe en krabbel met mijn vingers aan de achterkant van de doos. Dat kan ze niet weerstaan en zit vrijwel gelijk weer in de doos. Daar waar ik aan de buitenkant krabbel draait zij zich naartoe. Ze krabbelt terug aan de binnenkant met af en toe een gnuif. Wanneer ik meer naar de opening van de doos krabbel moet ik oppassen. Met een snelle graai slaat ze, met nagels,  om de opening heen, maar het doosje komt ze niet meer uit.

Uiteindelijk een diepe zucht en ligt ze dubbel gevouwen strak voorin het het doosje. Haar pakken begin ik mooi niet aan … veels te fel nog. Ik ga weer aan de tafel zitten, waar ik na een paar minuutjes een pootje op mijn schoot voel. Nu is het dan knuffeltijd. Liggend in mijn armen met haar ronkertje voluit likt ze mijn armen nat. Niks boos meer, niks fel alleen nog maar warme zachte lieve kroel.

Toch blijft ze een boef, haha! Meer Birna lees je hier.

 

Birna

Birna zit voor het raam

Ik zag haar niet op de vensterbank liggen, maar ze heeft me wel opgemerkt bij het binnenkomen, want ik hoor haar al roepen. Vol enthousiasme stort ze zich tegen mijn benen zodra ze me ziet. Eerst maar even kroelen dan. Ze wrijft haar wangen in mijn handen en zet het op een knorren. Na een paar minuutjes sta ik op om Birna’s eten vast uit de koelkast te pakken. Ondertussen is zij door het dolle, ze sjeest door de woonkamer, over de bank … achter de bank … tegen de schuifpui … onder de gordijnen door en hup over de tafel. In de veroorzaakte wervelwind ligt de orchidee nu naast z’n vaasje, maar de bank is alweer aan de beurt en zo rent ze zeker drie rondjes voor ik de orchidee weer veilig in ’t vaasje terug kan zetten. Zij ploft met een diepe zucht languit voor de schuifpui. Haar neusje in de frisse lucht voor de openstaande kier.

De rust is van korte duur. Een paar brutale musjes strijken een meter voor haar neer op het gras. Haar hele houding in de aanval. Met ‘dansende achterpootjes’ kwettert ze minstens zo hard als de musjes. Als even later de musjes opvliegen duikt Birna ineen … klaar voor de sprong’ en wég zijn de musjes. Opnieuw ploft ze languit op de vloer en slaat mij gade.

De voerbak is schoon en gevuld en nu die superleuke waterbak verversen. Het is een bak die het water rondpompt waarbij het over een Birna speelt met de spin aan de hengelstenen bol weer terugstroomt de bak in. Zodra ik ‘m weer neerzet likt ze gretig de bol af.

De vloer ligt bezaaid met kleine speeltjes (balletjes, muisjes) en een pen die ze ergens opgeduikeld heeft. Alleen haar favoriete speeltje moet ik even pakken. Er zit een belletje aan en ze is meteen alert. Het lijkt op een vishengel met aan een elastische draad een soort stoffen spin. Ze moet en zal die spin hebben! Zelf kan ik redelijk lui met die hengel zwaaien en zij springt en graait naar de spin. Af en toe verovert ze ‘m.Birna heeft de spin in haar bek

Aanhankelijk vleit ze zich op mijn schoot en dirigeert mijn handen over haar lijf. Het knorren bereikt een hoogtepunt. Haar oogjes sluit ze en het kronkelen stopt. Moegespeeld en tevreden valt ze in slaap. Haar wegleggen op het kussen gaat niet ongemerkt, maar al snel is ze weer in dromenland. Dat eten vind ze later wel, vandaag was het immers ook leeg.

Dag Birna morgen kom ik weer met je spelen.

Facebook
Facebook
Google+
Twitter
Pinterest
Pinterest