Selecteer een pagina

Poez en nestje

NESTJE VAN POEZ

Poez liep al wat langer rond bij de manege. Een eigen baasje leek ze niet te hebben en gechipt was ze ook niet. Paardenmensen houden wel vaker van meer beestjes en Poez vond blijkbaar dat ze hier een prima plekje had.

Maar toen haar buik steeds dikker werd heeft ze het geluk gehad met zo’n paardenmens mee naar huis te mogen. Daar bleek al snel dat ze in het verleden wel van iemand geweest moest zijn. Ze gebruikte netjes de kattenbak en liet zich graag aaien en kroelen. Een heel sociale kat die bijna constant spint.

Inmiddels is ze bevallen. De eerste kwam op het bed van haar nieuwe baas dus met een vaartje werd ze naar de inmiddels aanwezige bench verhuisd. Al snel vond ze de kast een betere kraamkamer en verplaatste haar zes kittens daarheen. Kast werd leeggemaakt, het bedje uit de bench in de kast … iedereen tevreden.

En toen was ik de mazzelaar die een weekendje voor ze mocht zorgen. Hier twee weekjes oud en allemaal een eigen gouden mandje in het vooruitzicht.

Poekie bepaald

WAT ER IN HET KOPPIE ZIT

Een lief poesje met een eigen willetje, ze luistert alleen als het haar uitkomt. Ze is gechipt en geholpen, maar buiten is het gewoon te gevaarlijk. Poekie woont dus binnen en daar is ze het niet altijd mee eens. Zodra ze het tuinhekje hoort snelt zij naar de voordeur om ‘de bezoeker’ te verwelkomen. Al mauwend loopt ze tussen de lamellen of staat ze rechtop voor het ruitje van de voordeur te miewen. Er woont hier een gezin met jonge kinderen en ze is gewend dat er veel bedrijvigheid is. Dat is deze dagen wel anders, ze kan heerlijk bijslapen.

Ze staat wel voor de deur te dringen, maar loopt eigenlijk altijd voor mij uit naar het woongedeelte. Daar schuif ik de lamellen open en zet ook de schuifdeur (waar een hor voor zit) open. Niets kan tippen aan buitenlucht. Wat zit ze daar toch graag. Tot die ene avond dat dit watervlugge slanke poesje besluit langs me te glippen. Roetsj de deur uit over het muurtje en onder de auto van de buren. De voordeur laat ik open zodat ze terug kan en spurt buitenom naar de andere kant van de auto. Flink stampvoetend hoop ik haar weer naar binnen te ‘jagen’. Fout gedacht … ze is helemaal niet onder de indruk van mijn herrie, maar wil gewoon niet gepakt worden. Ik zie haar springen naar een mugje in eigen tuin en hopla door naar de volgende buurtuin. Zo laat ze mij lekker heen en weer lopen. Af en toe op mijn knieën onder auto’s en bosjes speurend. Dan zie ik haar niet meer en loop terug … zit ze in d’r eigen deuropening! Het is vijftien stappen naar de voordeur en voor haar zes naar de buurauto. Dat zou ook te makkelijk zijn, ik verlies.

Na nog zo’n rondje mij bezig houden ligt ze languit (zeer alert) op haar eigen stoepje voor de voordeur. Veegt uitgebreid haar wangen over de bestrating en rolt ’s lekker om. Springt op om een zoemertje uit de lucht te happen en dat is mijn moment. Het laserlampje haalde ik uit mijn zak en wiebel met het lichtje tussen haar en de voordeur. Het lampje heeft haar aandacht en de stoep waar het lichtje schijnt krijgt een tik, snel stuur ik de woning in en zij vliegt in volle vaart naar binnen. Ik ook en sluit meteen de deur weer achter mij.

Pfffft, dat lucht op. Gelijk gaat mijn telefoon. De woning heeft een bewakingssysteem en de baas zag op de telefoon de voordeur open staan. Poekie heeft dit eerder gedaan en ze had een tip voor me om die eigenwijs weer binnen te krijgen. Ik blij dat ik kon melden dat ze ongedeerd weer binnen was.

Binnen heb ik Poekie met het laserlichtje nog wat afgemat. En honger had ze ook. Op haar eigen kleedje even poetsen en daarna nog ’s lekker dromen over hoe ze mij letterlijk om de tuin had geleid.

Lui spelen

LEKKER LUI SPELEN

Ik ben weer bij Bente. Bij binnenkomst gaat ze me altijd voor naar haar bordje. Ook deze keer is het weer leeg, ze is namelijk op rantsoen. Ze is een binnenpoes en is heus wel te verleiden tot spelen, maar liever lui vanuit liggende houding dan springen en rennen. Binnen de kortste keren ligt ze op haar rug te wachten tot het speeltje binnen pootlengte komt. Ook leuk is om de stoel en tafelpoten heen zodat ie telkens even uit het zicht is. Alweer neemt zij een vaste positie in en kiest ze om beurten of ze links of rechts om de meubelpoten zal tikken. Als ze mazzel heeft blijft ’t speeltje aan haar nageltje hangen en kan ze, opnieuw lekker op haar rug, er niet alleen in bijten, maar ook met vier poten tegelijk er tegen trappen, er aan trekken of juist een flinke mep uitdelen.

Zo spelen we een poosje met de hengel als ze ineens opstaat, naar de krabplank loopt en zich daar op uitleeft. Haar bordje is de volgende stop. Hoewel ze dus op rantsoen is kan ze blijkbaar wel maat houden. Ze neemt namelijk steeds maar een paar hapjes en gaat dan weer wat anders doen. Dit keer valt ze aan op de franjes van het vloerkleed, deze eindigt in een gerubbelde frommel tegen de salontafel aan en zij ploft er ondersteboven weer bovenop. Zo weinig als ze van springen houdt zoveel houdt ze van kroelen. Haar hele scala aan purretjes en mauwtjes komt er aan te pas om mij naar haar buik te lokken. Het is haar gelukt ik lig op de grond naast haar die dikke buik te kroelen. Het purren gaat onverminderd door met een heerlijke beat van geknor.

Het kleed trek ik weer plat en er komt een propje onder vandaan. Dat gooi ik de gang in, ze kijkt en ik speel blijkbaar in mijn eentje, mooi dat ze niet komt. Haha! Wanneer ik even later op de bank zit en zij nog wat brokjes heeft gegeten gaat ze toch de gang in. Komt het propje tegen en snuffelt daar eens aan. Twijfelt of ze de slaapkamer in zal gaan, maar nee, tijd voor een dutje op haar vaste plekje op de verwarming voor het raam.

Bij vertrek zie ik haar met gevouwen pootjes liggen, ze kijkt me even na maar sluit dan haar oogjes. Voor ik op mijn fiets zit is ze al in dromenland. Zal ze dromen van onbeperkt eten wat aan haar bedje wordt gebracht? Meer Bente lees je hier.

Facebook
Facebook
Google+
Twitter
Pinterest
Pinterest