Selecteer een pagina

Druktemaker

KLEINE DRUKTEMAKER

Zwart-witte poes met oranje speeltjeJuultje had al jaren het rijk voor zich alleen. Nu sinds vorig jaar die druktemaker van een Fientje er bij is gekomen, gaat ze haar liever uit de weg. De tomeloze energie en speelsigheid richt zich soms op haar. Wanneer ze na het eten, lekker veilig, naar de werkkamer van haar baasje wil dan zit Fientje vlak voor de deuropening en als ze niet heel snel is dan wordt er gehengeld en gegraaid naar haar pootjes. Maar als ze wel heel snel is dan is dát weer een uitdaging om te spelen en roetsjt die kleine om en over haar heen op de trap.

De eerste dagen had Juultje een beetje rust. ‘s Morgens vroeg ging ze eerst een paar uurtjes naar buiten. Daarna kwam die druktemaker wel om te eten, maar was nog bang voor iedere beweging die ik maakte dus Juultje kon zich om mij heen vrij bewegen. Ook op de stoel of smalle vensterbank werd ze niet verrast en kon ze ongestoord buiten kijken.

Lapjespoes op de autoNa veel spelen, uitdagen en uitlokken met de hengel en balletjes ‘knikkeren’ begint er iets van vertrouwen te groeien. Opstaan mag ik nog niet dan zijn haar pupillen gelijk compleet zwarte schoteltjes en is ze spontaan vijf meter extra van mij verwijderd. Laat staan als ik op de grond ga zitten dan moet ze van zichzelf echt voor mij schuilen.

En dan ineens is daar die dag dat ze niet meer achteruit voor me wegloopt, maar enthousiast op me af komt. Na een enthousiaste miauw steek ik mijn hand uit en die wordt al knorrend gekopt, waarna een golfbeweging met haar lijf zelf de aai in gang zet. Ik laat mijn hand rusten en voel vervolgens een natte neus duwen voor meer kroel. De knor gaat niet meer uit … ik ben geaccepteerd.

Nu kan ik met haar spelen en haar tussendoor ook aanraken. Spel en aaien wisselen zich af. Ook gaat ze op strooptocht. Een losse flessendop doorkruist de hele kamer. Ze pakt ‘m in d’r bekkie op en dropt ‘m tussen de stoelpoten om daar met een beetje verrassingselement verder te spelen. Nu ze haar angst voor mij heeft overwonnen kan ik haar een beetje moe maken en heeft Juultje (hopelijk) wat minder last van ‘de kleine druktemaker’.

Huiskat Phoebe

DEZE HUISKAT IS ALTIJD THUIS

Zwarte kat kijkt omhoogHuiskat Phoebe is een gitzwarte poes zonder ook maar één wit haartje. Ze heeft een 24/7 luikje en kan dus gaan en staan waar ze wil. Maar ze is zo graag thuis dat ze wanneer ik ook kom, ze zich al snel komt melden. Soms hoort ze het niet omdat ze buiten onder de overkapping in diepe slaap op haar kussen ligt. De regen kletterde op de overkapping toch is de klik van de knip op de achterdeur al genoeg om voordat ik de deur open een welkom Miauw naar mij te roepen. Ze komt gelijk binnen en draait achtjes om mijn benen. We gaan naar de bank, daar komt ze op schoot voor een lekkere aaipartij.

De dag erop is het mooi zonnig. Ik heb mijn camera mee en ben van plan haar in de tuin op de foto te zetten. Probleem alleen, zodra zij ‘zoet’ ergens ligt of zit en de aandacht van de camera op haar wordt gericht stopt ze met wat ze deed en is ze in no-time veels te dichtbij. Al verschillende knuffelsessies gedaan, ook al zachtvoer gegeven. Dan lijkt ze haar gang te gaan, maar owee als ik dan positie inneem. Omdat zij op de grond zit, doe ik dat voor de foto ook en mag vervolgens tig keer overeind omdat zij uit m’n compositie wandelde. Ik heb geen workout meer nodig vandaag.

Zwarte kat kijkt op tijdens het wassenUiteindelijk wordt ze het toch zat om alsmaar naar mij toe te wandelen en krijg ik m’n kans. Helaas zit ze niet graag tussen de bloemen dus het mooie van de tuin blijft buiten beeld. Maar ach die prachtig stralende oogjes stelen toch de show.

Wanneer ik op een stoel ga zitten om haar ‘oogst’ te bekijken vindt zij het genoeg. Ze kopt de camera opzij en wurmt zich op mijn schoot. Okay, ik leg ‘m weg en ze krijgt weer m’n onverdeelde aandacht.

Dit is zoals je je een huiskat voorstelt. Ondersteboven, binnenstebuiten, luid spinnend op m’n schoot. Wat haar betreft pak ik een boek en blijven we zo nog een uurtje zitten.

Eiland hoppen

OP EEN ONBEWOOND EILAND

Lanharige lapjespoes op de duikplankEerder was ik al eens mee met een paar oppaspoesjes die bij mooi weer met hun baasje(s) meegaan naar een eilandje. De ideale manier om los buiten met ze te zijn zonder dat ze ontsnappen. Toen in januari Lima bij mij kwam wonen werden we uitgenodigd om samen nog eens naar het eiland te reizen.

Zoals de foto’s laten zien zijn we op een prachtige dag op dat aanbod in gegaan. De reis van een  uurtje met de auto en een kwartiertje met de boot is voor Lima geen probleem. (Ze is geboren in Rusland en na een paar jaar Duitsland naar mij gekomen.) Omdat ze normaal alleen in de vervoersmand buiten komt was ze zwaar onder de indruk van wat er buiten allemaal was. Zo roze had ik haar neusje nog niet eerder gezien. Met ook haar bekkie in de snuifstand werd de omgeving geïnhaleerd. In slowmotion stapte ze door dat ‘gekke’ gras en verkende het eiland. Al snel durfde ze ook te verdwijnen in het groen en achter de caravan waar ze mij niet meer kon zien. Zodra er een ander bootje voorbij kwam moest ze even checken wát dat geluid was en waar het heen ging. Verschillende watervogels maakten zich druk, meeuwen vlogen over en zij keek haar ogen uit.

Natuurlijk had ik gewoon kraanwater en haar eigen brokjes mee. Die brokjes had ze geen tijd voor, wel dorst. Het eiland heeft een onderhouden schoeiing en het water klotst er tegenaan. Als ze al weet dat ze het kan drinken zie ik haar dat niet snel doen.

Lapjespoes op de armleuning van een stoelNa een uurtje zoveel indrukken gaat ze op onderzoek in de caravan. Als ik even later ga kijken ligt ze uitgestrekt in diepe slaap op het bankje. Na een half uurtje slapen maak ik haar wakker met de meegebrachte fazantenveer. Zij kende die veer al en vindt het eiland interessanter. Het spel wordt overgenomen door Daisy (het oppaskatje) die met name de geuren van Lima aan die veer erg lekker vindt.

Weer thuis heeft ze goed gegeten en heeft niet alleen die avond, maar ook bijna de hele volgende dag op apegapen gelegen. Gelukkig is ze nog steeds niet geïnteresseerd om te ontsnappen, maar ik gun haar wel dat ze mee kan in de ommuurde tuin. Alleen omdat ze nergens mee te lokken valt en makkelijk afgeleid raakt, wordt dat een proces waarbij ze een gps-tracker zal dragen.

Facebook
Google+
Twitter
Pinterest