Selecteer een pagina

Kunnen bordjes vliegen?

JIP LAAT ZE VLIEGEN

Om de dag krijgen Jip (en zijn zusje Janneke) een bordje zachtvoer. Beiden zijn ze er mega dol op. Wanneer je per ongeluk met iets tegen hun bordje stoot dan vliegen zij in volle vaart naar dat geluid. Ook al zijn ze drie terrassen verder, dat geluid draagt blijkbaar ver. Om diezelfde reden is het een uitstekende manier om ze binnen te krijgen, wanneer je weg moet.

De eerste keer was ik natuurlijk benieuwd hoe ze er op zouden reageren, nou dat heb ik geweten. De bordjes zette ik op het aanrecht en nog voor ik het blikje in mijn hand nam was Jip er ook. Zie dan nog maar eens twee porties te verdelen. Als hij de kans krijgt hapt hij het van de lepel of graait uit het blikje al voor ‘t in een bakje zit. Ik was al gewaarschuwd om de portie van z’n zusje achter een andere deur te geven, want deze schrokop werkt alles bloedsnel naar binnen, nog voor z’n zusje de kans krijgt. Met kunst en vliegwerk lukt het me zowaar zonder hem echt te laten ‘stelen’ om de porties in de bordjes te krijgen. Ik zorg dat zijn aandacht op het bordje in mijn hand is en hij volgt meteen naar de grond. Echter voor ik het neer kan zetten geeft ie met zijn poot een graai en is mijn grip maar net stevig genoeg om niet de inhoud door de keuken te lanceren.

Nu snel Janneke laten volgen naar het halletje en haar bordje daar neerzetten. Pfoe, net haastig genoeg, ik sluit de deur precies voor zijn neus. Zo rap kan hij het zijne toch onmogelijk op hebben. Daar vergis ik me in. Behalve echt brandschoon likken is het echt al op. Terwijl ik wacht tot zijn zusje aan de andere kant klaar is kijkt Jip mij aan alsof hij nog niets gehad heeft. Dan doe ik de deur weer open en hij vliegt naar het andere lege bordje, likt er toch nog wat uit en snel weer terug naar het zijne om alsnog brandschoon te likken. Echt alles is op en ik buk om ook zijn bordje op te pakken. Met een hoop gekletter laat hij beide bordjes vliegen. In mijn hand … dat betekent eten, dus híerrrr met die bordjes graai/mep. Zelf schrik ik van de klereherrie die zo’n met gekletter neerkomend metalen schaaltje veroorzaakt. En twee tegelijk is echt kabaal. Hij is zelfs niet een klein beetje onder de indruk.

M’n lesje geleerd manoeuvreer ik ze naar buiten en was de bordjes schoon. Mauw klinkt het achter de deur. Mauw, mauw, mauhauw!

Dat doen we de volgende keer helemaal anders. Buitendeur even dicht voor ik ook maar naar een bordje wijs. Zo laat ik me niet meer verrassen denk ik … totdat … het drinkwater aan verversing toe is. Ook nu een onverwachtse BOINK tegen mijn pols. In een ander leven was ie vast piloot hij is dol op vliegen. Zucht!

Dexter is vrijpostig

BRUTAAL VRIJPOSTIG GEDRAG

Dexter zijn moeder is een Bengaal en heeft hem heel wat van die eigenschappen meegegeven. Het is een grote kater met waanzinnig veel energie. Wanneer ik van terras naar keuken loop dan komt ie als ik er bijna ben met een vaartje over de meubels mij voorbij sjezen. Deelt een tikkie uit en racet weer terug. Soms krijg ik in één loop wel drie keer een tikkie. En ook al loop ik een paar keer heen en weer hij blijft sprinten. Overigens niet omdat hij eten zou willen, maar gewoon omdat hij graag om je heen is. Beetje vrijpostig is ie wel … krijg niet alleen tikkies tegen arm en been maar net zo makkelijk tegen m’n billen, zelfs met twee poten tegelijk.

Hij heeft boven zijn eigen kamer met een mandje speelgoed. Variërend van veertjes, tunnels en muisjes tot een simpel afgedankte (of zal ie ‘m ingepikt hebben) kluwen wol. Iedere dag heeft hij bij mijn binnenkomst een nieuwe hindernisbaan opgeworpen, met de trap als grootste uitdaging. En ook wanneer ik alles weer bij elkaar scharrel, krijg ik tikjes en daagt ie me uit. Wanneer ik op een ochtend, nadat hij (waarschijnlijk uren) heeft geslapen, op de vloer lig om met hem te spelen wordt ik omgedoopt tot springplank of levende trampoline. Oef, ja hij is een gróóóte kater. Ik krijg net tijd om lucht te happen en incasseer de volgende jump. ‘Dit is leuk!’: zie ik hem denken dus zit ik heel snel weer rechtop.

Na een dosis menselijke aandacht gaat hij graag naar buiten. Snel een kriebel tussen zijn tenen weglikken en dan naar de dijk die achter het huizenblok naar weilanden leidt. Ik was al gewaarschuwd dat ie soms kikkertjes thuis brengt en dan gezellig meeloopt wanneer de baas die weer terug gaat plonzen. Onderweg naar de weilanden doet hij nog even neusje-neusje met buurpoes. Ik zag ze eerder ook al eens stereo-plassen in hetzelfde perkje, ze zijn duidelijk vriendjes. Het sluisje is zijn favoriete stek, veel insecten zo dicht bij het water en dus ook kikkertjes om te vangen en vogeltjes om naar te kijken. Hij vermaakt zich daar wel.

Wanneer ik hem ‘s avonds roep is ie altijd binnen vijf minuten thuis. Één keertje niet, toen ging ik kijken en zat hij bij het sluisje. Een andere kat zat voor het sluisje het pad te blokkeren, hij durfde er blijkbaar niet langs. Gekke kat, hij is zoveel groter dan al die andere ‘huis’katjes. Toen hij mét mij wel durfde deed die ander ook gewoon vriendelijk. Raar hoor!

Weer binnen is het blijkbaar tijd voor compensatie en is ie na wat kroelen weer net zo vrijpostig als ‘s morgens. Geeft niks ik ga gewoon zitten en onder luid geknor neemt hij op de leuning plaats strak tegen mij aan. Dan is het tijd om te gaan, ik zet een voet op de onderste traptrede en hij is alweer boven. Zo kan ik veilig in mijn eentje naar buiten gaan. Dag Dexter, morgen speel ik weer mee.

Poekie bepaald

WAT ER IN HET KOPPIE ZIT

Een lief poesje met een eigen willetje, ze luistert alleen als het haar uitkomt. Ze is gechipt en geholpen, maar buiten is het gewoon te gevaarlijk. Poekie woont dus binnen en daar is ze het niet altijd mee eens. Zodra ze het tuinhekje hoort snelt zij naar de voordeur om ‘de bezoeker’ te verwelkomen. Al mauwend loopt ze tussen de lamellen of staat ze rechtop voor het ruitje van de voordeur te miewen. Er woont hier een gezin met jonge kinderen en ze is gewend dat er veel bedrijvigheid is. Dat is deze dagen wel anders, ze kan heerlijk bijslapen.

Ze staat wel voor de deur te dringen, maar loopt eigenlijk altijd voor mij uit naar het woongedeelte. Daar schuif ik de lamellen open en zet ook de schuifdeur (waar een hor voor zit) open. Niets kan tippen aan buitenlucht. Wat zit ze daar toch graag. Tot die ene avond dat dit watervlugge slanke poesje besluit langs me te glippen. Roetsj de deur uit over het muurtje en onder de auto van de buren. De voordeur laat ik open zodat ze terug kan en spurt buitenom naar de andere kant van de auto. Flink stampvoetend hoop ik haar weer naar binnen te ‘jagen’. Fout gedacht … ze is helemaal niet onder de indruk van mijn herrie, maar wil gewoon niet gepakt worden. Ik zie haar springen naar een mugje in eigen tuin en hopla door naar de volgende buurtuin. Zo laat ze mij lekker heen en weer lopen. Af en toe op mijn knieën onder auto’s en bosjes speurend. Dan zie ik haar niet meer en loop terug … zit ze in d’r eigen deuropening! Het is vijftien stappen naar de voordeur en voor haar zes naar de buurauto. Dat zou ook te makkelijk zijn, ik verlies.

Na nog zo’n rondje mij bezig houden ligt ze languit (zeer alert) op haar eigen stoepje voor de voordeur. Veegt uitgebreid haar wangen over de bestrating en rolt ‘s lekker om. Springt op om een zoemertje uit de lucht te happen en dat is mijn moment. Het laserlampje haalde ik uit mijn zak en wiebel met het lichtje tussen haar en de voordeur. Het lampje heeft haar aandacht en de stoep waar het lichtje schijnt krijgt een tik, snel stuur ik de woning in en zij vliegt in volle vaart naar binnen. Ik ook en sluit meteen de deur weer achter mij.

Pfffft, dat lucht op. Gelijk gaat mijn telefoon. De woning heeft een bewakingssysteem en de baas zag op de telefoon de voordeur open staan. Poekie heeft dit eerder gedaan en ze had een tip voor me om die eigenwijs weer binnen te krijgen. Ik blij dat ik kon melden dat ze ongedeerd weer binnen was.

Binnen heb ik Poekie met het laserlichtje nog wat afgemat. En honger had ze ook. Op haar eigen kleedje even poetsen en daarna nog ‘s lekker dromen over hoe ze mij letterlijk om de tuin had geleid.

Coco gelooft ‘t niet meer

EINDELIJK BINNEN

CocoMijn eerste bezoekje aan Coco (& Sammy) ging wat moeizaam. Nadat ik soepel de deur van het nachtslot kon draaien kreeg ik ‘m alsnog niet open. De gevel stond in de volle zon en wellicht was de boel een beetje uitgezet. Trekken aan de deur of een beetje tillen, niets werkte en behalve het nachtslot wel of niet kreeg ik nu ook de sleutel er niet meer uit. Toen de zoon van de buurvrouw met boodschappen passeerde vroeg ik hem maar of ie mij kon helpen. Hij kreeg er net zo min beweging in en vroeg voor de zekerheid of ik wel bij het juiste huisnummer stond. Tja, het adres was juist. Gelukkig kreeg hij de sleutel er wel weer uit. Straks nog maar eens proberen als het zonnetje niet meer op de gevel staat. Ondertussen de poezenbaasjes appen of zij nog tips hebben.

Wat later sta ik gewapend met kruipolie opnieuw voor de deur. Even spuiten in het slot en voor de zekerheid ook gelijk maar aan beide zijden van de sleutel. Wauw … wat een wondermiddel … ik ben binnen. De poezen, die hadden dat gemorrel aan de deur al wel gehad. Kwamen niet mij checken maar keken eens rustig toe of ik nu echt binnen kwam.

Behalve bij de kennismaking kenden ze mij nog niet. Coco zat bij de tuindeur en kwam onder het bijzettafeltje door langzaam naar mij toe. Ik noemde haar Sammy (tot het baasje mij nav een foto liet weten dat dit Coco was). Oeps! Haar maakte het weinig uit, ze luistert naar beide namen.

Ze komt graag op ooghoogte, zodra ik mijn bril op tafel leg staat ze al naast mijn hand. Tuurlijk volgt er dan een kroel. Ze wandelt al koppend tegen mijn buik, alsmaar onder mijn handen door. Dan doe ik de borstel-handschoen aan die op tafel ligt. Over haar rug vindt ze heerlijk maar als ik ook haar buik daarmee wil aaien hapt ze naar de rubberen nopjes. Ik doe ‘m uit en leg ‘m op tafel. Ze zet er een poot op en veegt haar wangen langs de nopjes. De nopjes veren terug en maken een beetje geluid, nu hapt ze er in en al snel is de handschoen haar prooi.

Nu zij daarmee zoet is kan ik die knorrende poes aan mijn voeten wat aandacht gaan geven. In een volgende blog daarover meer.

Facebook
Google+
Twitter
Pinterest