Selecteer een pagina

Een koude dag

EEN TE KOUDE DAG

Zoals gebruikelijk staat Mister H. al achter de voordeur zodra ik die open doe. Hij maakt een piepgeluidje en zijn staart gaat omhoog. Ja, jij ook hoi! Hij krijgt gelijk een aai en strijkt langs mijn been. Mijn jas hang ik over de stoel en samen lopen we naar de keuken. Eigenlijk is Mister H. een binnenkat, maar nu de tuin is afgesloten mag hij onder begeleiding ook naar buiten. Het zonnetje schijnt zo lekker dat ik kijk of ie buiten wil nu hij nog niet heeft gegeten. Ook al is het een koude dag vandaag, ik zet de achterdeur een stukje open, maar hij komt pas wanneer ik zelf wat in de papiercontainer ga doen. Hij loopt naar het afgedekte tuinbankje en snuffelt er aan met open bek. Daar heeft duidelijk een buurkat zijn geur achtergelaten. Er vliegt een krijsende meeuw over, Mister H. kijkt er even naar en gaat dan op een drafje weer naar binnen. Ja, ik vind het ook koud dus kom gelijk mee en doe de deur weer dicht. Tijd om z’n bordje te vullen.

Hij is dol op tonijn en dat is vanmorgen zijn maaltje. Maar nee, ik ben op de bank gaan zitten en daar komt ie gelijk naartoe. Het eerste pootje staat al op mijn schoot. Ik ben nog niet opgewarmd van het fietsen, toch heeft hij het voor mekaar om nog koudere pootjes te hebben. Hij parkeert zich bovenop me en zijn knormotortje staat vol aan. Een uitgebreide knuffelsessie volgt.

Koude dagHij rolt zich ondersteboven zodat ik ook zijn buik kan aaien en oeps iets te ver … hij zakte naast mijn schoot. Mooi moment om de blindering te openen zodat de zon binnen kan schijnen. Hij snapt even niet waarom ik nu wegliep en kijkt me vragend aan. Als Mister H. dan toch maar eerst wat gaat eten pak ik vast een speelgoedmuisje. Hoewel hij best fel kan spelen is ie altijd heel voorzichtig met mijn handen. Ik kan dan ook veilig het muisje losjes bij de staart voor hem houden en hij mept het naar beneden. Dan gooi ik het muisje onder tafel tussen de stoelpoten. Op zijn gemakje wandelt hij er heen. Je zou verwachten dat ‘t muisje ‘klop’ krijgt, maar nee … hij wrijft zich met z’n wangen over de muis en begint zelfs te kwijlen, met een nat muisje als resultaat. Er zit catnip in die muis en daar wordt Mister H. nog knuffeliger van dan ie normaal al is. Wrijven, rollen, knorren, opstaan en zich opnieuw op het muisje storten, zo is ie wel een paar minuutjes zoet.

En dan opeens is ie er klaar mee, wandelt terug naar de bank en nestelt zich op een kussen (ja, in het zonnetje) op de bank. Klaar om een gat in deze koude dag te slapen gaat er nog even een oogje naar mij open voor hij naar dromenland afdwaald.

Nooit meer

MIJN ALLERLIEFSTE BIBI

Nooit meer 2Nooit meer je goedemorgenpurr zodra je me ‘s morgens zag.
Nooit meer je mekker dat ik je buik moest komen kroelen.
Nooit meer bij je bordje in de keuken wachtend op (meer) eten.
Nooit meer je tevreden gesnurk.
Nooit meer met mijn hele gezicht in je vacht.
Nooit meer in de vaatwasser klimmen om de restjes af te likken.
Nooit meer hangen aan en over mijn schouder.
Nooit meer zo jaloersmakend lekker slapen.
Nooit meer mijn dankbare fotomodel.
Nooit meer kusjes op je voorhoofd.

Een prachtige lilac Brits korthaar die in 2002 bij ons kwam wonen. Zo’n anderhalf jaar geleden was op de zetel springen ineens een probleem. Een bloedonderzoek wees uit dat een te traag werkende schildklier (zeer zeldzaam bij katten) uitval veroorzaakte. Hiervoor bestaat geen medicatie, maar prednison deed wonderen. Lopen ging wat instabiel en ook springen lukte niet zo goed meer. Een paar maanden later veroorzaakte een ongelukkige val kapotte kruisbanden. Een zware operatie met bijbehorende revalidatie was gezien haar leeftijd en conditie een slecht plan. Met pijnstillers en wat tijd werd toch de mobiliteit weer beter. Springen ging toen niet meer, ook vanwege flink artrose, maar met tuinkussens op de vloer en strategisch wat doosjes als trapje kon ze toch weer op alle lekkere plekjes liggen. Zelfs naast me op tafel waar ik achter de computer werkte. Ook zittend tussen mij en m’n toetsenbord hield ze uren vol. Met ondertussen veel knuffels en nog meer purrr!

Nooit meer 1Met het verstrijken van de maanden zag ik het weliswaar langzaam toch steeds een beetje minder worden. Ze sliep meer en ook de verzorging van haar vacht behoefde wat hulp. En ineens was daar die laatste dag dat haar koppie nog wel wilde, maar het lijf zo duidelijk niet meer. Ergens ben ik opgelucht dat het zo snel zo duidelijk was en lijden haar bespaard is gebleven. Al had ik haar persoonlijk liefst nog jaren bij me gehad, weet ik ook dat ruim 16 jaar voor een raskat al heel erg oud is. We hebben samen met de andere katten een hele fijne tijd gehad.

Mijn dagen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Zo’n groot, altijd bescheiden aanwezig, deel van mijn leven. Ik hoop haar in mijn dromen nog oneindig veel te knuffelen!

Facebook
Google+
Twitter
Pinterest