Selecteer een pagina

Is Moppie een verwend prinsesje?

MOPPIE HET PRINSESJE

MoppieVandaag is Moppie in de hoofdrol. De kleinste en schuchterste van het stel. Mijn bezoekje is rond etenstijd en alleen daarom al wordt ik altijd gelijk begroet. Zij komt steevast van boven. Heeft dan lekker geslapen op het bed, en zit op de tweede traptrede te wachten. Vandaag had ik een tas bij me en dat is voor alle katten altijd reuze interessant. De tas staat op een stoel naast de tafel dus vanaf de tafel kan ze mooi checken wat er in zit, hoe die ruikt en of ze zin heeft om er in te kruipen.

De anderen draaien om mij heen nu er een blikje voer verdeeld wordt, maar zij krijgt haar bordje zachtvoer altijd op tafel dus kan ze gerust die tas nog verder verkennen. Één pootje staat er al in en haar koppie ook al voor de helft. Als laatste zet ik nu d’r bordje achter haar op tafel. Gelijk kan die tas wel wachten, want als kleinste moet je wel zorgen dat je het als eerste op hebt. Stel je voor dat een ander bij je mee komt eten. Dat kan natuurlijk niet, zeker nu sinds een poosje er een afval-beleid wordt gevoerd. Ze kent die schrokop van een Cora maar al te goed en vertrouwd er nooit op dat zij achter die andere deur blijft tot ieder z’n bordje leeg heeft. Snel dooreten dus en je vooral niet laten afleiden.

MoppieHet bordje is inmiddels schoongelikt en eventuele restjes van het smoeltje worden grondig gepoetst. Dan denkt ze weer aan de tas en floep … ze zit er al in. Beetje wiebelig op de spulletjes, lang zo leuk niet als gedacht dus hop er weer uit. Maar het ruikt wel lekker en opnieuw tast ze er met haar koppie schuin met een voorpootje in, op zoek naar … ja, naar wat eigenlijk?

Ik geef haar een aai, miiiieuw, dat mag blijkbaar niet. Sorry hoor! Ze vlucht naar buiten. Hoewel ze anders steeds wil dat ik de achterdeur voor haar open, was ze nu in volle vaart  het luikje uitgerend. Ah, we hebben hier te maken met prinsesje Moppie. Het moet op haar manier en op haar moment. Zowel naar mij als naar de anderen laat ze horen wanneer het haar niet zint en is dan steeds snel een stukje verderop. Nu was dat naar buiten, maar eerder was dat al eens naar boven. Ik speelde met haar tussen de traptreden toen ze halverwege zat. Een ander dacht leuk, ik doe even mee en ook toen miiieuw en ze was weg. Dat was voor de ander een uitnodiging voor samen spelen, dus ook naar boven. Nogmaals zo’n ontevreden miiieuw en ze sjeesde langs mij naar de vensterbank. Op zijn dooie gemakje komt Tommie nu naar beneden … deed ik wat fout dan, zegt zijn gezicht.

Wanneer ik daar op de vensterbank Moppie’s koppie kroel is daar toch geknor. Aandacht is wel fijn, maar haar aaien mag ik (nog) niet. Hoezo prinsessengedrag?

Kattenkwaad

KATTENKWAAD ALS TIJDVERDIJF

De jongedame Saartje, is er eentje om rekening mee te houden. Zeker nu het buiten zo koud is en ze liever binnen blijft bruist ze van de energie en zint ze op kattenkwaad. Toch doe ik eerst de achterdeur open. Terwijl ik de kattenbak uitschep doet zij buiten een rondje tuin. Dan blaast de koude wind in haar gezicht en zie ik haar een paar stapjes achteruit doen. Vervolgens zigzagt ze naar onder de trampoline, maar ook daar waait die gure wind. Ik had al gemerkt dat het in de voortuin lekkerder (windstil) was. Zij gaat het niet proberen ze is die koude wind nu al zat en ze sjeest naar binnen. Ik vul de bordjes (voor haar en haar vriendje), ze draaien beide luid knorrend om mijn benen. In een laatste poging om ze toch buiten te krijgen zet ik het eten in de tuin, wel in het zonnetje. Daar waar ze in de keuken reikend op haar achterpootjes stond zodra ik de bordjes van het aanrecht pakte, zo staat ze nu in de deuropening te weifelen. Vriend Blesje zit al lekker te eten. Dan toch ook maar daarheen. De achterdeur doe ik voor nu even dicht. Nog voor ze het op heeft staat ze bij de achterdeur te dringen. Dat vriendje tussen de struiken duikt heeft ze geen boodschap aan. Ze wil naar binnen, zelfs liever dan dat ze eten krijgt. Toe maar dan, de bordjes neem ik ook weer mee en zet ik in de keuken. Zij valt gelijk aan en vriendje struint nog even in de tuin.

Na het eten loopt ze gelijk naar de brede vensterbank aan de voorkant en begint zich te wassen. Ik schuif het gordijn een beetje opzij om haar beter te kunnen zien. Haar oogjes worden gitzwart, ze stopt met wassen en heeft veels te veel oog voor mijn hand. Ik maak een geluidje om haar af te leiden … dat werkt, mijn hand beweeg ik nu veilig van haar weg. Ik laat haar eerst verder wassen en ga op zoek naar een speeltje. Daar kan ze niet op wachten en ze leeft zich uit op het vaasje met bloemetjes in de vensterbank. Ze trekt een steeltje naar zich toe en wil in een bloemetje happen. Het steeltje veert terug, dat is léuk! Haphap, tiktik, graai en nog ‘s hap. Wanneer ze het bloemetje in haar bek voelt is het blijkbaar niet wat ze had verwacht. Met haar bekje nog open en haar tong naar buiten schudt ze eens flink met haar kop. Verliest door het geschud haar evenwicht en doet snel een stapje zijwaards om niet om te rollen. Bah! Dat ziet er veel leuker uit dan het smaakt. Ze gaat er resoluut met haar rug naartoe zitten.

Haar vriendje komt nu ook binnen en ze dollen wat onder de tafel door. Of eigenlijk is het Saar die loopt te dollen en Blesje berust er in. Het maakt ook nogal een verschil of je bijna twee of twaalf jaar bent. Ze daagt hem uit door vanaf de stoel een tikje tegen zijn rug te geven. Hij laat zich vallen zodat ze vanaf de stoel niet meer bij hem kan. Zij stapt via de rugleuning op tafel naar een andere stoel en als ze ook daar vandaan hem niet kan raken springt ze achter hem weer op de grond. Hij weet al wat er nu komt en rent weg. Zij er achteraan en zo rennen ze om de salontafel, door de keuken en weer terug. Dan is Bles slim, springt op de bank draait zich gelijk om en geeft die kleine kattenkwaad een tikje als ze denkt achter hem aan te kunnen springen. Beetje beduusd is ze gelijk weer rustig.

Tja, als hij niet wil dan maar weer wassen in de vensterbank en een beetje klieren uiteraard. Een knabbeltje aan de luxaflex en een tikje tegen het gordijn, die bloemen effe niet meer. Ik maak een propje, ze hoort het en staat naast me. Ik gooi het propje en ze is er zoet mee. Helaas brengt ze het niet terug dus kom ik naar haar en gooi het weer naar een andere hoek. Zodra het er op lijkt dat ik in mijn eentje speel hou ik het voor gezien en stapt zij de vensterbank weer op.

Met Blesje kroel ik nog wat en als ik de voordeur achter me dichttrek staat Saar voor het zijraampje naar me te zwaaien … of is het graaien? Haha!

Opladen in de zon

OPLADEN ALS EEN ZONNEPANEEL

Wanneer ik ‘s morgens de tuin in loop zijn de gordijnen nog dicht. Op de vensterbank zit Pasja te kijken hoe ik m’n fiets wegzet. Zodra ik naar de voordeur loop spring zij van de vensterbank af en bij binnenkomst ligt ze languit op het bovenste plankje van de klimpaal. Een tevreden prrrrt klinkt vanaf die plek. En nog eens prrrt als ik eerst haar mauwende stiefzus aai. Dan loop ik naar haar en biedt ze me haar buik aan. Of ik die maar even wil gaan aaien, maar natuurlijk wil ik dat. De komende paar minuten puf, schud en veeg ik regelmatig dwarrelende haren uit mijn gezicht. Ze is in de rui en dat neem ik voor lief nu zij zo gezellig purt, knort en flehmt. Dan weer staat ze tegen me aan te koppen en het volgende moment stort ze zich languit op het plankje en kronkelt ze door mijn handen. Wanneer ik me met het eten bezig ga houden komt zij overeind om driftig alles schoon te wassen waar ik mijn ‘luchtje’ op haar heb achtergelaten. Ze is precies klaar met wassen wanneer ik de bordjes neerzet.

Na het eten moet haar smoeltje weer schoon en verdwijnt ze net als de anderen door het luikje voor een frisse neus in de afgeschermde tuin. Genoeg plekjes om lekker in het zonnetje te gaan opladen en de boel ook binnen in de gaten te houden. Ze komt weer binnen en ik neem plaats op de bank. Dan klop ik naast me en noem haar naam. Naast me is niet goed genoeg en ze vleit zich op mijn schoot. Waar anderen wel vaker met hun ongezellige kant (de billen) naar mij toe liggen doet zij dat andersom. Met beide voorpootjes tegen mijn buik kijkt ze me strak aan. Zodra ik haar wang aai gaan haar oogjes dicht en de knormotor aan. Een jaloers geworden stiefbroer loopt nu over de rugleuning achter mij langs.

Pasja is niet zo moeilijk. Zolang er aandacht is krijgt ze die graag, De ene hand aait haar en de andere aait Tommy. Lekkerrrrr purrrr! Het is zonnig vriesweer en zo’n aaisessie maakt ons beide statisch. Nu ik m’n aaitjes verdeel kan ik niet met één hand contact houden en ontladen we telkens met een schokje op elkaar. Op haar vacht vindt ze dat geen probleem, maar nu duwde ze haar gezichtje naar mijn vrije hand en kreeg ze die prikkel op haar natte neus. Meteen is het genoeg en vertrekt ze van mijn schoot. Maar niks bozigs hoor, in de vensterbank zit ze gelijk weer te genieten in het zonnetje.

Wat zijn katten toch een mooi voorbeeld van hoe zonne-energie moet werken. Binnenshuis heerlijk warm relaxen daar waar de zon is om op andere momenten vol energie naar een hengel te graaien of een nepmuis er van langs te geven.

Cora houdt van een babbel

BABBEL JE MEE?

Mauw hoor ik gedempt achter de kamerdeur terwijl ik mijn jas ophang. En nog eens mauw als ze me voor het ruitje ziet. Dan stap ik de kamer binnen en volgt er nog meer gebabbel, terwijl ze me indringend aankijkt. Ze krijgt een aai en doormauwend loopt ze samen met me de keuken in. Al snel komen ook stiefbroer en de stiefzusjes erbij. Hun favoriete zachtvoer, brokjes in saus, staat op het menu. En net als altijd is zij de eerste die krijgt. Omdat ze liefst alle bordjes claimt krijgt zij haar portie in het halletje. Ze loopt me keurig al mauwend voor en snel sluit ik de deur als ze begint met eten. Wanneer de anderen ook hebben, hoor ik haar al weer mauwen. Nee, ze heeft het nog niet op, maar is het er niet mee eens dat ze alleen bij haar eigen bordje kan. Ze zal toch echt moeten wachten tot iedereen klaar is met eten.

Zodra iedereen het op heeft open ik de deur en op een drafje schuimt zij de andere bordjes af. Ieder achtergebleven kruimeltje of drupje saus stofzuigert ze naar binnen. En als er dan echt niets meer over is dan is daar weer die mauw. De rest zit in het zonnetje hun smoeltje te wassen, maar zij verwacht wat van mij. Mauw, mauwmauw, ik praat tegen haar terug en er ontstaat een heel gesprek. Ze heeft babbels voor tien. Dan gooit ze zich voor de trap op haar zij en rolt nog steeds mauwend eens over haar rug. Met alle pootjes in de lucht kronkelt ze over de vloer. Nee, je buik kom ik nu niet aan, jij kijkt veels te fel. In plaats daarvan rol ik een pingpongballetje naar haar toe. Ze mept het terug en zo gaat het balletje een paar keer heen en weer. Dan gooi ik het speelgoedmuisje, die graait ze met haar voorpoten zo uit de lucht.

Met het muisje in haar bek stapt ze onderwijl mauwend er mee op de bank. Je zou bijna denken dat het een echte muis is en hij probeert te ontsnappen, want ‘t vliegt alle kanten op. Zodra het spel wat rustiger is kom ik naast haar op de bank zitten. Ze krijgt een aai en beantwoord die met geknor en natuurlijk een babbel. De muis is vergeten … kroeltijd … lekker met twee handen geaaid worden.

Zodra ze zich een beetje tevreden oprolt komt één van de anderen op schoot. Met gemauw maakt ze duidelijk dat er toch echt minimaal één hand voor haar is. Dat kan prima en nu liggen er twee genietend te knorren.

Een half uurtje later trek ik mijn jas weer aan en zodra ik buiten ben zit zij op de bankleuning naar me te mauwen. Dag Cora, morgen babbelen we verder.

Heer des huizes

DE HEER DES HUIZES HOUDT TOCH VAN KROELEN

heer des huizesDe heer des huizes vertrouwd mij niet. Vanaf het moment dat ik binnen ben houdt hij me in de gaten. Liefst vanaf een plekje waar ik hem niet gelijk zie, zoals op de stoel onder de tafel. En als ik dan daar kijk om te checken of ie er zit dan verplaatst hij snel naar een volgende stoel. Ik pak de bordjes voor hem en zijn drie stiefzusjes en open een blikje zachtvoer. Direct hoor ik zijn nageltjes (snel dichterbij) op de vloer tikken. Als één van de stiefzusjes ook dichterbij komt doen ze een beetje lelijk tegen elkaar. Het voer is sinds een poosje meer afgestemd op wat ze nodig hebben, daar zijn ze het uiteraard niet mee eens. Als het lekker is lust iedereen altijd meer, desnoods de portie van een ander.

Inmiddels een paar dagen verder ziet Tommy dat de anderen knuffels en aaitjes komen halen en dat wil ie zelf eigenlijk ook wel. Wanneer ik richting hem beweeg dan is 1 stap van mij voor hem 2 stapjes weg. Maar wanneer ik gewoon rustig blijf zitten komt hij langzaam toch naar me toe. Het eerste wat ik voel is een strijk langs mijn been. Ik raak zijn staart aan en heel zacht hoor ik dat hij knort. Dan klop ik naast me op de bank en ja hoor hij springt bij me. Zet zelfs een pootje op mijn been en laat uitgebreid zijn kop kroelen. Het knorren is nu harder en als ik stop praat hij zelfs een beetje. Mijn hand ligt op m’n been en hij duwt zijn natte neusje er langs voor meer kroel. Dan pak ik met mijn vrije hand m’n mobieltje voor een filmpje om naar de baasjes te sturen. Zodra ik op hem richt wordt het te eng, het volgende moment bespied hij me weer half verscholen achter het keukenkastje,

Even later speel ik zittend op de vloer met één van zijn stiefzusjes. Langzaam komt hij toch weer dichterbij. Nee, hij komt niet meespelen, maar vindt het toch wel interessant.

Als stiefzusje het voor gezien houdt lig ik op mijn buik op de vloer. Hij komt dichterbij en mijn hoofd krijgt kopjes. Al knorrend laat hij mij met twee handen zijn wangen kroelen en ik mag zonder dat hij vertrekt ook weer rechtop gaan zitten. Ik was gewaarschuwd dat hij soms wat fel kan reageren als er naar zijn smaak te lang wordt gekroeld. Vooralsnog kan hij er geen genoeg van krijgen, bij het opstaan volgt hij mijn hand om zo lang mogelijk contact te houden.

Na mijn rondje kattenbakken uitscheppen stapt hij er als eerste in om een plasje te doen. Hij moet de dames immers laten weten dat hij hier de heer des huizes is. En dan lokt het zonnetje buiten. Hij stapt door het luikje in de afgeschermde tuin en even later zit hij op het schuine stukje vensterbank voor het raam. Een glad en onhandig plekje, maar als ie mij niet meer in de gaten hoeft te houden zoekt ie vast een beter/lekkerder plekje.

Facebook
Google+
Twitter
Pinterest