Selecteer een pagina

Knorrie

KNORRIE DE KAT ZONDER VACHTJE

Wat een verschillende reacties krijg ik wanneer ik vertel dat ik voor een sfynx-katje ga zorgen. Dat varieert van een moeilijke blik tot ‘wat grappig’ en ja … ‘zo’n kat vindt ik een beetje eng’. Nou ik kan je vertellen vanaf het eerste moment dat ik hoorde dat het om zo’n katje ging werd ik helemaal blij. Knorrie, zo heet deze jongedame, is prachtig, lief, voelt heerlijk warm en is behoorlijk eigengereid.Vooral die laatste eigenschap hoort bij katten, maar zij is de overtreffende trap. En wat is ze fotogeniek!

De eerste keer dat ik kom trippelt ze me al tegemoet, kijkt me recht aan, ruikt aan mijn uitgestoken hand en draait zich dan resoluut om. Bij iedere paar stappen die ze doet krijg ik telkens die indringende blik dat er iets van mij verwacht wordt. Onderweg zie ik dat haar ‘bed’ op de grond is gegleden, maar belangrijker voor haar is dat haar bord nu leeg is. Knorrie (een naaktkat in het algemeen) heeft een wat warmere lichaamstemperatuur als soortgenootjes die wel een vacht hebben. En warmer stoken kost natuurlijk meer energie dus ze eet als een dijker. Haar bordje staat naast de deur naar de voorraadruimte en ik was zo dom het al neer te zetten voordat ik de deur dicht deed. Nu moet ze opzij om de deur er langs te laten. Het is geen miauwen wat ze doet, meer een combinatie van grom en murmel en het klinkt ontzettend ontevreden. Moest ze al wachten op haar eten nu ook nog eerst aan de kant. Grmbl!

Voor het raam boven de verwarming is een zitbankje gemaakt. Met een warm en wollig dekentje is dat haar favoriete plekje. Ze kan zo vanaf 1 hoog de drukke straat beneden goed in de gaten houden zonder zelf gezien te worden. Liefst kruipt ze zo diep in de dekens dat alleen haar neusje er nog onderuit komt. Ik vouw haar bedje weer op het bankje en als ik het openhoudt wanneer ze terugkomt van het eten laat ze zich heerlijk instoppen.

Toen ik kwam kennismaken zat ze al enorm te knorren en ook nu een tevreden geknor. Ik dacht dat ze daar haar naam van had gekregen, maar nu ik de foto’s terugkijk. Dat velletje met donshaartjes, haar kleur, ik zie voor me hoe ze loopt en vooral hoe ze haar staart in een krul houdt, moet ik onbewust toch aan een biggetje denken. Zou ze daarom Knorrie heten?

Ze is hoe dan ook een bijzondere schat. Welterusten Knorrie, tot morgen!

Katten gehuil

DE MIAUW DIE CATERWAULING HEET

Je kent het wel. Buiten klinkt het luide gehuil van een kat. Blijkbaar zijn twee buurkatten elkaar tegen gekomen op een terrein wat ze beiden als het hunne beschouwen. Je eigen huistijger zit al op de vensterbank tegen het raam aan geplakt om te zien waarom dat kabaal wordt gemaakt. Wanneer de ‘herrie’ zich rond het huis verplaatst, verhuisd de eigen kat binnen mee naar het dichtsbijzijnde venster. Wanneer de katten aan elkaar gewaagd zijn wordt er ook gebromd en geblazen. De eerste die vertrekt verliest, maar een ervaren verliezer vertrekt achterwaards anders kan ie nog een mep toe krijgen tijdens vertrek.

En is je poes krols, berg je dan maar, want ook dan komt zulk luid gehuil haar van pas. Bij katers die nog niet gecastreerd zijn hebben de hormonen vrij spel en wordt de roep van poes opgevolgd. Dat er meer katers op af komen maakt niet uit, hij móet er heen. Sommige poezen ‘huilen’ zo hard dat mensen er nachtenlang van wakker liggen, anderen hebben meer weg van extra gepurr. Het zal niet de eerste keer zijn dan het gepurr als gezellig wordt bestempeld in plaats van krols.

Ook zijn er katten die heel erg ‘hangen’ aan hun mens (of soortgenootje). Wanneer die dan buiten beeld is, wordt de kat onzeker of zelfs bang en zal met het gehuil om terugkeer vragen. Zeker na een verhuizing brengt het bij dit soort aanhankelijke katten extra stress mee en daarmee is het nog belangrijker om meer afleiding en aandacht te geven. Wel een waarschuwing om er alert op te zijn dat katten supersnel doorhebben hoe het werkt en als ze eenmaal weten dat jij ‘s nachts je bed wel uitkomt (als er ‘gebruld’ wordt) om dan eten of aandacht te geven dan zal ie het er zeker om doen. De slimmerik!

Bij minstens 50% van de oudere katten (vanaf ±11 jaar) veranderd de cognitieve waarneming. Een duidelijk symptoom is dan ‘s nachts vaker wakker worden en meer vooral luider vocaal gedrag. Hier in huis loopt er zo eentje rond die met name ‘s nachts gehuil laat horen omdat ze even ‘de weg kwijt’ is. Nog geen twee minuten later is het alweer over en rolt ze zich op een lekker plekje om verder te slapen. Medisch is er geen oorzaak voor gevonden. We noemen haar dan ook gekscherend onze demente bejaarde. Is jouw oudje ineens nogal vocaal geworden en zijn er misschien problemen rondom het kattenbakgedrag dan is er op de site van de ASPCA een artikel rondom gedragsproblemen (in het engels). Misschien helpt het je op weg.

Neem altijd de moeite om te herleiden waar het gehuil vandaan komt voordat je er gerust op kunt zijn. Het is namelijk niet altijd vanzelfsprekend katgedrag.

 

Lui spelen

LEKKER LUI SPELEN

Ik ben weer bij Bente. Bij binnenkomst gaat ze me altijd voor naar haar bordje. Ook deze keer is het weer leeg, ze is namelijk op rantsoen. Ze is een binnenpoes en is heus wel te verleiden tot spelen, maar liever lui vanuit liggende houding dan springen en rennen. Binnen de kortste keren ligt ze op haar rug te wachten tot het speeltje binnen pootlengte komt. Ook leuk is om de stoel en tafelpoten heen zodat ie telkens even uit het zicht is. Alweer neemt zij een vaste positie in en kiest ze om beurten of ze links of rechts om de meubelpoten zal tikken. Als ze mazzel heeft blijft ‘t speeltje aan haar nageltje hangen en kan ze, opnieuw lekker op haar rug, er niet alleen in bijten, maar ook met vier poten tegelijk er tegen trappen, er aan trekken of juist een flinke mep uitdelen.

Zo spelen we een poosje met de hengel als ze ineens opstaat, naar de krabplank loopt en zich daar op uitleeft. Haar bordje is de volgende stop. Hoewel ze dus op rantsoen is kan ze blijkbaar wel maat houden. Ze neemt namelijk steeds maar een paar hapjes en gaat dan weer wat anders doen. Dit keer valt ze aan op de franjes van het vloerkleed, deze eindigt in een gerubbelde frommel tegen de salontafel aan en zij ploft er ondersteboven weer bovenop. Zo weinig als ze van springen houdt zoveel houdt ze van kroelen. Haar hele scala aan purretjes en mauwtjes komt er aan te pas om mij naar haar buik te lokken. Het is haar gelukt ik lig op de grond naast haar die dikke buik te kroelen. Het purren gaat onverminderd door met een heerlijke beat van geknor.

Het kleed trek ik weer plat en er komt een propje onder vandaan. Dat gooi ik de gang in, ze kijkt en ik speel blijkbaar in mijn eentje, mooi dat ze niet komt. Haha! Wanneer ik even later op de bank zit en zij nog wat brokjes heeft gegeten gaat ze toch de gang in. Komt het propje tegen en snuffelt daar eens aan. Twijfelt of ze de slaapkamer in zal gaan, maar nee, tijd voor een dutje op haar vaste plekje op de verwarming voor het raam.

Bij vertrek zie ik haar met gevouwen pootjes liggen, ze kijkt me even na maar sluit dan haar oogjes. Voor ik op mijn fiets zit is ze al in dromenland. Zal ze dromen van onbeperkt eten wat aan haar bedje wordt gebracht? Meer Bente lees je hier.

Facebook
Google+
Twitter
Pinterest