Selecteer een pagina

MET ETEN WIN IK OOK MARIJN

Marijn is de grootste kater die ik ken. Ik sta buiten voor het raam en hij komt soepel over de salontafel naar de vensterbank gelopen. Nieuwsgierig naar wie ik ben staat hij daar met zijn neus in de lucht mij in zich op te nemen. Een broer en zus kijken van een afstandje mee … hij durft wel, zie je ze denken. Even later kom ik via de tussendeur binnen en al zijn moed is plotsklaps verdwenen. Hij vlucht de kamer uit met een paar anderen in zijn kielzog. Wanneer hij niet tevoorschijn komt voor zijn gevulde bordje ga ik op zoek. In de slaapkamer onder het bed voelt hij zich blijkbaar veilig. Zijn bordje bij mij vóór het bed lokt hem er niet onder vandaan. Ik pak een brokje en rol dat naar hem toe. Alsof ie uitgehongerd is valt hij er op aan. Ik rol een nieuwe iets minder ver van mij af, leg een spoortje onder het bed vandaan en schuif zelf ver genoeg naar achter zodat hij ook kan komen. Hij neemt een brokje in zijn bek en gaat het onder het bed opeten. Ik lig nog steeds op de grond en leg wat brokjes voor mijn gezicht. Zo dichtbij dat zijn snorharen mij zullen raken. In sluiphouding komt hij en veegt met zijn poot de brokjes wat van mij vandaan. Zolang er brokjes liggen vlucht hij niet meer onder het bed en bij brokje nr.15 voel ik zijn snorharen. Nu laat ik hem zijn portie eten zonder hem aan te raken.

Het is dag twee en opnieuw is hij onder het bed. Één brokje rol ik naar hem toe. De rest komt hij op aanraakafstand eten en als ik maar langzaam doe mag ik ‘m zelfs aaien. Wanneer ik later beneden de bak uitschep komt hij kijken. Ik noem zijn naam en z’n staart gaat de lucht in. Nee, hij komt nog niet naar mijn uitgestoken hand, maar blijft wel in de buurt. Vanaf het aanrecht kan hij goed zien waar ik blijf.

Dag drie en het is een compleet andere kat. Hij loopt mij voor de voeten, eet gewoon weer uit zijn bordje beneden en beweegt zich allesbehalve stilletjes. Jaja … de liefde van de man gaat door de maag. Even later hoor ik hem de trap op gaan. Ben benieuwd wat hij een lekker ligplekje vindt, vast niet onder het bed. Was al een wonder dat zo’n grote kater zich daar zo goed kon verplaatsen.

Het klimpaalmandje voor het raam is deels in het zonnetje, wanneer ik hem ga kroelen probeert hij zich lang te maken, maar daar is ie veel te groot voor. Hij draait eens een rondje, maar dit is ’t niet. Met zijn staart omhoog wandelt hij richting slaapkamer, kijkt eens achterom, knijpt even met zijn ogen of ik wel meekom. Dat doe ik graag en op het bed krijgt hij een uitgebreide kroelbeurt. Een relaxte gaap is het resultaat.

Hij mag lekker slapen en wie weet morgen op schoot!

Facebook
Facebook
Google+
Twitter
Pinterest
Pinterest