Selecteer een pagina

Bevroren Dyrie

BEVROREN VANWEGE DE FOTO

Iedere familie heeft er wel eentje. Diegene die altijd hetzelfde op de foto staat. Normaal is er niks aan de hand, maar zodra er een camera wordt gericht dan krijg je of die standaard cheese-smile of zo’n vreemd ‘bevroren’ afwachtend moment.

Poes Dyrie wordt niet makkelijk met iedereen vriendjes. Ook wanneer zij eten krijgt wil ze pas komen zodra ik zelf een paar stappen weg ben. Bij de meesten helpt het ook wanneer ik zelf niet blijf staan, maar op de grond ga zitten of liggen. Wel nog steeds een paar meter verderop graag. Zodat er gegeten kan worden zonder de verrassing ineens aangeraakt te worden. En na een paar dagen ging het al beter, maar toen lag ik daar ineens met camera op de vloer. Je ziet haar denken: ‘Wat heb je daar? Moet ik daarvoor uitkijken?’ Ze is er zo door geobsedeerd dat broer en zus al klaar zijn met eten en aan het hare willen beginnen. Om in te grijpen kom ik overeind. Dat is té erg en zoefff zit ze onder het bed. De andere twee dirigeer ik de slaapkamer uit en sluit de deur achter me. Kom ik over tien minuutjes wel checken.

Het bordje is leeg wanneer ik de deur weer open. Ik ga weer naar beneden in de verwachting dat ze komt. De anderen spelen samen of kroelen met mij en zij is er gewoon graag bij. Ik zie wel dat ze vriendjes wil worden maar ze durft niet en nu met die camera er tussen is het nog eens extra spannend. Zolang ik maar een tijdje stil op de bank zit laat ze zich door de anderen toch tot spelen verleiden. Dan til ik de camera op en het is alsof er een pauzeknop is ingedrukt. Opnieuw de bevroren houding met de blik dat ze alert is op iedere verandering. Als een standbeeld zit ze daar.

Ik leg de camera opzij en kom al pratend met uitgestoken hand in slow-motion naar haar toe. Ze komt overeind en is in twijfel. Die aai wil ze graag hebben, toch spant haar lijf zich om weg te spurten. M’n vingers raken haar rug, haar staart gaat omhoog en haar rug veert tegen mijn hand. Dit wil ze zo graag, de knormoter gaat aan al is ze duidelijk nog op haar hoede. Zolang ik maar slow-motion doe mag ik zelfs met twee handen tegelijk aaien. Ik pak de stoel om naast haar te gaan zitten. Dat maakte geluid onder de tafel en vrijwel direct zit ze weer een paar meter bij mij vandaan.

Voor vandaag genoeg spanning, morgen nog maar eens proberen!

Fijn oud worden

DE VRIENDELIJKSTE BEJAARDE

Jasper is een heer op leeftijd en heeft wel wat meegemaakt. Maar niet alleen is ie naar mensen supervriendelijk ook kan hij met soortgenootjes van verschillende leeftijden goed overweg. Wanneer ik binnen kom is hij het die me gelijk komt begroeten. Zachtjes praat hij tegen me en krijgt meteen een aai. Wat op zijn beurt weer beloond wordt met geknor. Terwijl hij mee loopt naar de keuken tikken zijn nageltjes op de vloer. Het intrekken van zijn nageltjes (met name achter) lukt niet goed meer. Dat hoort er nou eenmaal bij als je de respectabele leeftijd van 17 jaar hebt bereikt. Als eerste krijgt hij eten, daarna de anderen pas. En hoewel hij zeker niet de grootste is laat iedereen zijn bordje met rust. Ik was gewaarschuwd dat hij soms niet zoveel eetlust heeft, maar tot nog toe gaat dat goed. Één keertje moest hij spugen, maar at het nog warm weer vrolijk op. Na het eten maakt hij een rondje langs zijn fijne plekjes om uiteindelijk bovenin de krabpaal in zijn ‘gereserveerde’ hangmat te gaan liggen. Spelen hoeft ie zelf niet zo nodig, kijkt liever naar het jonger spul dat tikkertje speelt, soms sjezen ze zelfs in volle vaart bij hem de paal in en roetsen over hem en zijn hangmat heen. Z’n koppie draait mee die onbesuisden achterna. Maar zodra het zonnetje weer naar binnen schijnt sluit hij z’n ogen en doet een dutje. Hij weet prima hoe ‘fijn oud worden’ moet.

Misschien is op de foto opgevallen dat hij een beetje zielig lijkt te kijken. Hij heeft namelijk een bult boven zijn linkeroogje waardoor dat ooglid een beetje naar beneden wordt gedrukt. Bultje stelt niks voor, baasjes hadden het bij de dierenarts al eens na laten kijken, bleek alleen vocht te zijn. Helaas kwam het gewoon weer terug na behandeling. Omdat hij er helemaal geen last van heeft mag het nu gewoon blijven zitten.

Nu de zon weer weg is en hij al minstens zes keer door de anderen is gestoord komt hij z’n hangmat weer uit. Eerst wat drinken, dan wat aandacht halen en vervolgens op de stoel onder de tafel. Hier is het vast rustiger en kan hij écht slapen.

Jasper heeft maar weinig nodig … fijn oud worden doe je zo!

Wordt ‘t bal of bed ?


RAVI ZIT GRAAG HOOG

Misschien dat voor anderen deze silver Britjes (Ravi & Luna en mijn eigen Pippa) op elkaar lijken, maar na een weekje hou ik ze ook van achter gezien toch wel uit elkaar. Behalve dat ze elk hun eigen gewoontes en geluid hebben is ook de tekening van de vacht verschillend. In eerste instantie zat deze jongen van onder een stoel naar mij te kijken, inmiddels kijkt hij liever op mij neer. Een favoriet plekje is op de verlichting boven het aanrecht. Wanneer hij hoog zit is het inmiddels gelijk minder eng als ik naar hem toe kom. Mag ik ook gewoon aaien en het samen spelen durft hij ook. Zolang ik hem maar niet met twee handen tegelijk aanraak loopt hij niet meer van me weg.

Hij mag door het hele huis en is graag in de slaapkamer. Denk dat hij ‘s nachts een plekje op of misschien wel ín bed heeft. Na het eten en spelen springt hij op het bed en begint te trekken aan de sprei bij het hoofdeinde. Eerst met het linkerpootje en als dat niet lukt dan met ‘t rechter. Dat lukt natuurlijk net zo min want hij staat zelf nog met zijn achterpoten op die sprei. Het trekken wordt graven en hij miewt eens ontevreden. Het lukt helemaal niet en als zus Luna komt kijken kan ze een grauw krijgen.

Hij laat zich afleiden door mee te spelen met een balletje. Onder het bed door, tegen de kast en dan de kamer uit de trap af. Ik hoor de bal drie keer op de trap stuiten en Ravi’s dribbeltje er achteraan. Voor terugkomen kan ik lang wachten, zie hem dit balletje niet in zijn bek weer naar boven nemen. Haha! Ik dus ook naar beneden. De bal gooi ik de trap weer op en nu gaan er drie achteraan. Weer in de slaapkamer spelen ze even met z’n drietjes en dan herinnert hij zich dat ie naar bed wilde. Op het nachtkastje blijft hij naar mij kijken, maar hij zal toch echt moeten wachten tot er weer een baasje gaat slapen.

Hij kwam ook niet meer mee naar beneden toen ik vertrok, wie weet is het ‘m zelf toch nog gelukt.

Liefde van de man

MET ETEN WIN IK OOK MARIJN

Marijn is de grootste kater die ik ken. Ik sta buiten voor het raam en hij komt soepel over de salontafel naar de vensterbank gelopen. Nieuwsgierig naar wie ik ben staat hij daar met zijn neus in de lucht mij in zich op te nemen. Een broer en zus kijken van een afstandje mee … hij durft wel, zie je ze denken. Even later kom ik via de tussendeur binnen en al zijn moed is plotsklaps verdwenen. Hij vlucht de kamer uit met een paar anderen in zijn kielzog. Wanneer hij niet tevoorschijn komt voor zijn gevulde bordje ga ik op zoek. In de slaapkamer onder het bed voelt hij zich blijkbaar veilig. Zijn bordje bij mij vóór het bed lokt hem er niet onder vandaan. Ik pak een brokje en rol dat naar hem toe. Alsof ie uitgehongerd is valt hij er op aan. Ik rol een nieuwe iets minder ver van mij af, leg een spoortje onder het bed vandaan en schuif zelf ver genoeg naar achter zodat hij ook kan komen. Hij neemt een brokje in zijn bek en gaat het onder het bed opeten. Ik lig nog steeds op de grond en leg wat brokjes voor mijn gezicht. Zo dichtbij dat zijn snorharen mij zullen raken. In sluiphouding komt hij en veegt met zijn poot de brokjes wat van mij vandaan. Zolang er brokjes liggen vlucht hij niet meer onder het bed en bij brokje nr.15 voel ik zijn snorharen. Nu laat ik hem zijn portie eten zonder hem aan te raken.

Het is dag twee en opnieuw is hij onder het bed. Één brokje rol ik naar hem toe. De rest komt hij op aanraakafstand eten en als ik maar langzaam doe mag ik ‘m zelfs aaien. Wanneer ik later beneden de bak uitschep komt hij kijken. Ik noem zijn naam en z’n staart gaat de lucht in. Nee, hij komt nog niet naar mijn uitgestoken hand, maar blijft wel in de buurt. Vanaf het aanrecht kan hij goed zien waar ik blijf.

Dag drie en het is een compleet andere kat. Hij loopt mij voor de voeten, eet gewoon weer uit zijn bordje beneden en beweegt zich allesbehalve stilletjes. Jaja … de liefde van de man gaat door de maag. Even later hoor ik hem de trap op gaan. Ben benieuwd wat hij een lekker ligplekje vindt, vast niet onder het bed. Was al een wonder dat zo’n grote kater zich daar zo goed kon verplaatsen.

Het klimpaalmandje voor het raam is deels in het zonnetje, wanneer ik hem ga kroelen probeert hij zich lang te maken, maar daar is ie veel te groot voor. Hij draait eens een rondje, maar dit is ‘t niet. Met zijn staart omhoog wandelt hij richting slaapkamer, kijkt eens achterom, knijpt even met zijn ogen of ik wel meekom. Dat doe ik graag en op het bed krijgt hij een uitgebreide kroelbeurt. Een relaxte gaap is het resultaat.

Hij mag lekker slapen en wie weet morgen op schoot!

Luna de kletskleuter

ALTIJD HET LAATSTE WOORD

Dit schattige Brittenmeisje is dol op gezelschap. Ze daagt niet alleen haar broertjes uit, maar is een heuse kletskleuter als ze het tijd vindt dat er aandacht voor haar moet komen. En zodra ze dan haar zin krijgt en je pakt haar op dan stribbelt ze al snel een beetje tegen onderwijl kronkelend en piepmauwtjes slakende. Ze is weer los en blijft om me heen draaien. Wil duidelijk aaitjes over haar rug en kriebels onder haar kin. Gevolg is dat ik bij haar op de vloer lig en laat dat nou precies de bedoeling zijn. Haar broertjes bekijken van een afstandje hoe zij zich laat kroelen, een halfbakken wasje doet, mijn hand krijgt een paar likjes mee en nog meer kroelen. Met veel lieve geluidjes laat ze iedereen weten dat zij het enorm naar haar zin heeft mocht het anderen ontgaan zijn. Na een paar minuutjes ga ik weer rechtop zitten en leeft zij zich uit op de krabplank. Één van haar broers komt nu een aai bij mij halen en als een jaloerse kleuter laat ze direct weer van zich horen.

Ik pak een propje en knikker dat de keuken in. Met een sliding is ze er in no-time bij. Geeft het een paar meppen en laat haar broer er dan mee vandoor gaan. Geen punt, genoeg andere leuke speeltjes.

Het wordt een hengel, zo kan ik blijven zitten terwijl zij nog steeds liggend naar het muisje graait. en als het speeltje net te ver weg is om uit liggende houding te kunnen pakken dan is ze opnieuw die kletskleuter. Ze mekkert dat ‘t dichterbij moet komen. Daar kom ik bijna aan tegemoet en plof de muis achter haar rug en trek weer weg. En snelle rol over de vloer en haar voorpootjes zo ver mogelijk uitgestrekt kan ze er net niet bij. Maakt haar niks uit ze blijft graaien alsof haar pootjes ineens langer zullen worden. Haha! Dan zwaai ik de hengel weer in de lucht en tik met het muisje haar buik aan. Razendsnel heeft ze die prooi in alle vier pootjes en krijg ik ‘m niet meer terug. Op het draadje van de hengel wordt driftig gekauwd. Met de punt van de hengel tik ik op de grond, ze is er door afgeleid en het muisje zwiert weer boven haar. En hoewel ze duidelijk zin heeft in spelen is overeind komen blijkbaar geen optie. Ik laat haar de hengel overmeesteren en zelfs nu die tussen haar pootjes ligt blijft ze er mee in gesprek.

Voor mij het sein om ook de anderen wat aandacht te (mogen) geven, Zij vermaakt zich nu prima alleen.

Facebook
Facebook
Google+
Twitter
Pinterest
Pinterest