Selecteer een pagina

LEUKE BOEVENSTREKEN

Boef, kat in doosjeIk mag weer voor Birna zorgen. Een binnenpoes die enorm van knuffelen houdt, maar de eerste dag lijkt ze wel een beetje boos te zijn. Ze zit op een hoekje van de tafel met haar rug naar mij toe. Kijkt met een gepikeerde blik als ik haar naam zeg en mijn hand naar haar uitsteek.

Om haar in een andere mood te brengen gaan we spelen. Eerst met de hengel zodat ze tegelijkertijd een beetje moe kan worden, want wat is die boef fel. Ik zeg boef, want van de hengel maakt ze af en toe een ‘uitstapje’ met happen in de blaadjes van de plant. Dan ziet ze haar muisje liggen en duikt daarmee onder het fornuis. Zodra ze met de muis weer tevoorschijn  komt werp ik die in een doosje, welke daar voor haar staat. Een wat langere smalle doos waar ze in volle vaart in vliegt. Met doos en al stopt ze tegen de kast. Totaal niet geschrokken is dit blijkbaar een terugkerend spel. En hoewel de doos smal is ziet zij kans zich om te draaien en kijkt naar buiten alsof er niks is gebeurd. Dan ziet ze een andere kat in háár tuin en sjeest de doos uit naar het raam. Er wordt niet gebromd of geblazen, de indringer doet net of hij haar niet ziet. Zij volgt hem van raam naar raam. Zodra ze hem niet meer ziet rent ze terug naar het vorige raam of hij daar nog is. Reikhalzend speurt ze door de tuin, maar hij is echt weg. Daar zit ze dan, met haar staart te zwiepen voor helemaal niemand.

Ik pak het doosje wat dichterbij, zet het met de opening naar haar toe en krabbel met mijn vingers aan de achterkant van de doos. Dat kan ze niet weerstaan en zit vrijwel gelijk weer in de doos. Daar waar ik aan de buitenkant krabbel draait zij zich naartoe. Ze krabbelt terug aan de binnenkant met af en toe een gnuif. Wanneer ik meer naar de opening van de doos krabbel moet ik oppassen. Met een snelle graai slaat ze, met nagels,  om de opening heen, maar het doosje komt ze niet meer uit.

Uiteindelijk een diepe zucht en ligt ze dubbel gevouwen strak voorin het het doosje. Haar pakken begin ik mooi niet aan … veels te fel nog. Ik ga weer aan de tafel zitten, waar ik na een paar minuutjes een pootje op mijn schoot voel. Nu is het dan knuffeltijd. Liggend in mijn armen met haar ronkertje voluit likt ze mijn armen nat. Niks boos meer, niks fel alleen nog maar warme zachte lieve kroel.

Toch blijft ze een boef, haha! Meer Birna lees je hier.

 

Facebook
Facebook
Google+
Twitter
Pinterest
Pinterest