Selecteer een pagina

SPELEN EN TOCH VERVELING

Het regent al sinds vroeg vanmorgen, maar Beer (de Siberische kat) en zijn stiefbroers Max en Teun hebben daar nog weinig van gemerkt omdat ze lekker binnen lagen te slapen. Bij mijn komst willen ze dan ook graag naar buiten. Ik open de tuindeur naar het overdekte terras. Alleen Teun heeft door dat het niet zo lekker is als gisteren en blijft in de deuropening de frisse lucht snuiven. De andere twee lopen door (zij hebben ook een dikkere jas) en Beer heeft gelijk spijt zodra hij zijn pootjes in het gras zet. Zittend op z’n kontje wappert hij nu met z’n voorpootjes. Inmiddels voelt hij ook de regendruppels op zijn gezichtje en nog steeds wapperend met zijn pootjes rent hij terug naar binnen. Even flink schudden en languit ploft hij op de vloer, driftig worden die natte voorpootjes gepoetst.

Teun vond het wel grappig en heeft zin in een spelletje. Eerst even krabben aan de paal en dan Beer een tikje geven. Het nat is meteen vergeten en ze sjezen door de kamer. Onder de tafel door, over de bank, om de stoel heen en ook het aanrecht is niet veilig. Maar als Teun dan in zijn enthousiasme het terras op vliegt trapt Beer daar niet in, die blijft mooi binnen. Dan valt Teun zijn blik op een kastanje die hij mee naar binnen neemt. De kastanje krijgt een flinke zet en hij er in volle vaart achteraan. Eerst Teun een rondje solo en vervolgens heeft Beer ‘m te pakken.

Van spelen wordt je hongerig en als ook Max weer binnen is vul ik hun bordjes en doe ik de tuindeur weer dicht. Die kastanje zijn ze al snel klaar mee en het door mij tevoorschijn gehaalde muisje (speelgoed uiteraard) is ook niet aantrekkelijk genoeg. Beer zit achtereenvolgens even in alle vensterbanken en kijkt mij dan verwachtingsvol aan. Mijn kans om hem te borstelen … fout gedacht! Ik ben nog eng! Hij moet nog aan me wennen. Dat ik rond zijn kopje mag kroelen en een echte aai geven als hij eet is al heel wat. Maar hij bepaalt en wat is ie vlug. Een iets te snelle beweging van mij en hij zit alweer een paar meter verderop. Als ik dan Teun en Max wel uitgebreid mag kroelen zie ik hem twijfelen.

Hij is in de vensterbank gaan liggen en de verveling ‘druipt’ er vanaf. Jammer hoor dat je nog niet durft, maar ik zie dat je wel wilt en net met het spelen vergat je ook dat ik er was. Zeker weten dat je over een paar dagen helemaal niet meer weet dat je aan mij twijfelde.

Nieuwsgierig geworden naar Teun en Max? Hou de blog in de gaten want ook zij komen hier binnenkort voorbij.

Facebook
Facebook
Google+
Twitter
Pinterest
Pinterest